Alternatywny symbol

Wyobraźmy sobie, że praktyczni Rzymianie, dzięki przedziwnemu zbiegowi okoliczności oraz możliwości podróżowania w czasie, wybrali się na zakupy w przyszłość. Chcieli sprowadzić w swoje czasy urządzenie, którego użycie znacznie przyspieszało wykonywanie słusznych wyroków śmierci. Najpierw pertraktowali z bliższym czasowo Karolem Andegaweńskim, który zastosował to urządzenie w 1268 roku wobec Konradyna Hohenstaufa i Fryderyka z Badenii. Niestety, w czasie prezentacji urządzenie zawiodło, a poprawianie nastawień nic nie dało. Wysłańcy Rzymu powędrowali w przyszłość tunelem czasu o kolejne 534 lata. Dotarli do Tobiasa Schmidta, niemieckiego producenta klawesynów, który na zlecenie rządu francuskiego wyprodukował tanią i sprawną gilotynę. W dobie rewolucji francuskiej wyrób ten okazał się bardziej dochodowy niż produkcja instrumentów muzycznych.

Jedno z wielu zakontraktowanych urządzeń trafiło do Jerozolimy w czasie, gdy prefektem Judei był Poncjusz Piłat. Właśnie odbywała się jedna z rozpraw, podczas której wydany przez sanhedryn wyrok śmierci miał być zatwierdzony przez namiestnika Rzymu.

- Cóż więc mam uczynić z tym Jehoszuą, którego nazywają Mesjaszem? - spytał Poncjusz Piłat.
- Na gilotynę z nim! - zaryczał tłum podburzony i opłacony przez Sanhedryn- 
- Cóż właściwie złego uczynił poza tym, że głosił nieco inna wersję waszej religii? 
- Na gilotynę z nim! - krzyczeli jeszcze głośniej.

Piłat zorientował się, że nic nie wskóra. Rozwydrzony tłum falował i stawał się coraz groźniejszy. Nie chciał okazać słabości, dlatego na oczach wszystkich wziął wodę i umył ręce. Chciał pokazać, że nic go to nie obchodzi i nie zajmuje jego namiestnikowskiej uwagi. By gest był w pełni zrozumiały dopowiedział:

- Nie biorę na siebie skutków śmierci tego człowieka. To wasza rzecz za co chcecie go uśmiercić. 
- Niech jego śmierć spadnie na nas i na dzieci nasze - wołali opłaceni prowodyrzy w tłumie.

Wydał swoim żołnierzom polecenie, by wymierzono Jehoszui 40 batów, a później odprowadzono na miejsce egzekucji. Urządzenie z przyszłości pracowało na wzgórzu czaszki. Tam wykonywano wszystkie wyroki śmierci. Jego zaletą była szybkość z jaką odbierano życie. Bywały dni, że ścinano po kilku opryszków za najróżniejsze przestępstwa. Gdy tylko kohorta ze skazańcem dotarła na miejsce została otoczona tłumem gawiedzi. Pośród tłuszczy byli też wysłannicy sanhedrynu, sprawdzający, czy stało się zadość ich woli. Jehoszuę przywiązano do deski, zdążył tylko krzyknąć Eli, Eli, lema sabachthani, przechylono go i ukośne ostrze runęło w dół. Głowa spadła do wiklinowego kosza wypełnionego trocinami, z korpusu trysnęła krew... Wypełniło się.


A teraz wyobraźmy sobie, że ponad osiemnaście wieków później Adam Mickiewicz w przypływie patriotyzmu pisze:

Tylko pod tą gilotyną tylko pod tym znakiem – Polska jest Polską, a Polak Polakiem.