List otwarty do Wugusia

Wielce Szanowny Wugusiu,

W pierwszych zdaniach listu pragnę wytłumaczyć się z tej formy kontaktu z Tobą. Z wielu względów nie chciałam korzystać z pośrednictwa Pana C., z którym, jak powszechnie wiadomo, jesteście w komitywie. Natomiast pełne i racjonalne wyjaśnienie tego kroku da się sprowadzić do czterech punktów.

Po pierwsze: moderujesz komentarze i nie mogłam się wpisać z pytaniami, które się nasuwają po lekturze wpisu Kto wistuje? 

Po drugie: uważam, że najlepiej, gdy ludzie komunikują się bezpośrednio. 

Po trzecie: ostatnio stało się modne i w dobrym tonie pouczanie innych w obecności publiki.

Po czwarte wreszcie i najważniejsze: jedno z Twoich zdań ożywiło moją babską dociekliwość i nie daje mi spokoju, nie mogę przez to spać. Heleny już tak mają, że muszą tematy roztrzaskać do końca. Nie kryję, że próbowałam dociec, co autor miał na myśli, ale rozmowy z Marianem nie przybliżyły mnie ani o krok.

Ale po kolei, by nie zagmatwać tego, co już i tak jawi się bardzo skomplikowanie. Mój niepokój wywołuje drugie zdanie z przytoczonych poniżej:

Pajęczarka podrapała się po prostych włosach, potem po nodze. Drapanie nieznacznie, ale jednak, odsłoniło jej alabastrowo-berylowe udo.

Wiem, jak wyglądają alabaster i beryl, ale jakoś tak bardziej mi to pasuje na materiał, z którego rzeźbi się figury Przenajświętszej Dziewicy. Minerał jest ładny, ale zimny w dotyku, a uda kobiece (moje także) aspirują raczej do gorących.  Poza tym nie jestem jakaś tam kościołowa, a i pana księdza widuję bardzo rzadko. Poruszona wytłuszczonym określeniem podeszłam do lustra w holu i przyjrzałam się sobie dokładnie. Chciałam moje uda i nogi w jakikolwiek skojarzyć z czymś fajnym, ale nijak mi nie wychodziło na alabaster i beryl. Poza tym beryl kojarzy mi się jeszcze z bronią. Chyba za dużo discovery oglądam.
Wiesz przecież, że każda kobieta, w tym także Twoja Wiewiórka, szuka potwierdzenia i akceptacji przede wszystkim w oczach swojego mężczyzny. Mając to na uwadze poprosiłam Mariana, by odszedł na moment od tego paśnika przed telewizorem, odstawił piwo, sernik i sałatki i przyszedł do mnie.

– Spójrz, kochanie, na moje nogi – powiedziałam zachęcająco.

– Co znowu wymyśliłaś? – zapytał poirytowany sądząc, że znów sprawdzam jakąś dietę na sobie i zawracam mu gitarę wyciągając z salonu.

– Przyjrzyj się uważnie moim nogom – powiedziałam. 

– Coś z nimi nie tak? – mówiąc to mierzył mnie wzrokiem z góry na dół.

– Oj, Marian, proszę cię! Czy moje nogi mógłbyś określić alabastrowo-berylowymi?

– Coś się stało? Masz jakiś problem?

– Chce tylko wiedzieć, czy alabastrowo-berylowe to takie eleganckie i apetyczne, czy niekoniecznie?

– Heluś, twoje uda i nogi nie mają nic wspólnego z tymi alabastrami. Daj sobie spokój!

– Chcesz mi powiedzieć, że są do niczego?

– W życiu! – szedł w zaparte – uwielbiam twoje nogi i uda. Działają na mnie. Coś jeszcze?

– A z czym byś je porównał?

– Są fajne i silne! Są, jak nogi zdrowej kobiety, która jest w stanie... udeptać beczkę kapusty na zimę.

W tym miejscu uznałam, że dalsza wymiana zdań z Marianem może zakończyć się awanturą. Z właściwą sobie kulturą i powściągliwością zakończyłam rozmowę. Wiedziałam, że  o alabastrach i berylach w kontekście kobiecych ud nie ma pojęcia, dlatego postanowiłam się zwrócić w tej sprawie bezpośrednio do Ciebie. Mam nadzieję, że publicznie wyjaśnisz, jak rozumiesz i jak... czujesz alabastrowo-berylowe udo kobiety?

Serdecznie pozdrawiam

Helena