Goście, goście

Nie wiem tak do końca, dlaczego Caddi umożliwił mi i Danci pisanie na swoim blogu. Jest prawdopodobne, że z lenistwa, albo z kunktatorstwa pod wpływem słusznej krytyki, że zbytnio wczuwa się w narrację Mariana. Ale zostawmy te szczegóły, ważne, że tu jestem i mam wpływ na to, co o mnie i Danci będzie czytane.  W tym miejscu z góry przepraszam gospodarza bloga oraz czytelników za niektóre dosadne określenia, które pojawią się w tekście, ale nie mogłam ich pominąć, by przekaz nie stracił wyrazistości.
Helena (ta od Mariana)

Kilka lat temu zachciało mi się odwiedzić rodzinę na południu kraju. Region dość ubogi, ale uroczy i całkiem inny od tego, z którym stykałam się na co dzień. Ludzie tam religijni i prości, ale nie prymitywni, pracowici i poukładani. Wszystko u nich ma swój czas i miejsce... swoisty rytm. A co najważniejsze bardzo gościnni.  Marianowi wypadły w tym czasie jakieś pilne zadania w pracy i nawet nie chcę myśleć, że podszepnął mu to Caddi, którego dobrze znacie. Nie chcąc jechać sama zabrałam ze sobą Dancię. Fajna kumpela i koleżanka. Żadna z niej gwiazda nadająca się na okładki, taka mała krępa niewywrotna z dużym biustem, za którą faceci zawsze się oglądali. Lubię jej towarzystwo, bo jest bezpośrednia i niepretensjonalna. Nie szuka problemów tam, gdzie ich nie ma i zawsze pierwsza do pomocy. Ma jedną cechę, którą mogłaby obdzielić połowę znajomych: szczerość i spontaniczność we wszystkim, co mówi i robi.
Spędziłyśmy u moich kuzynów około tygodnia. Najtrudniejszy był pierwszy dzień, gdy potraktowano nas jako miastowe paniusie, co to wyżej srają niż dupę mają i wynoszą się ponad prostych ludzi. Chwilę to zajęło, ale dzięki Danci przekonali się. że jesteśmy normalne
W pierwszym dniu na proszoną kolację z okazji naszej wizyty przyszło kilku kuzynów i kuzynek, by poznać nas i przypomnieć sobie mnie z czasów dzieciństwa, gdy częściej tam bywałam.  Na początku bacznie się nam przyglądali. Patrzyli, jak jemy i czy wszystkie specjały chcemy spróbować. Ostateczny test postanowił przeprowadzić kuzyn Jurek, który postawił na stole bimberek własnej produkcji. Nie przepadam za tego typu wynalazkami, ale w takich sytuacjach piję jak wszyscy, by nikogo nie urazić. Obawiałam się nieco o Dancię, która generalnie nie pije. Gdy tylko nalali jej w kieliszek powiedziała wojowniczym tonem:
– Alkoholu nie cierpię, ale nie myślcie sobie, że nie dam rady.
Bimberek pachniał charakterystycznie, ale Dancia ku zaskoczeniu wszystkich palcami zacisnęła nos, a drugą ręką szybko przechyliła kieliszek. Potrząsnęła lekko głową, ale tylko przez moment pojawił się na jej twarzy grymas. Kuzynki i kuzyni, a i ja sama patrzyliśmy z uznaniem na jej wyczyn. Dancia nie dała nam czasu ochłonięcie z wrażenia. Nie czekając aż trunek rozejdzie się po kościach poprosiła o uzupełnienie kieliszka. Wypiła w podobny sposób, jak za pierwszym razem. Na ten widok aż mnie skręciło.
– No, no! – zakrzyknął kuzyn – Myślałem, że wy takie miastowe, a tu widzę normalne kobitki. 
– Do tańca i do różańca – dodała z entuzjazmem żona kuzyna.
Dancia zerknęła to na mnie, to na nich i wypaliła z błyskiem w oczach:
– A co wy sobie myśleliście?!! Że my to co? Bułkę przez bibułkę, a ch...  gołą ręką?