Okiem i uchem Danci

Pan C. zauważył, że jego doniesienia o pożyciu Heli i Mariana budzą czasami wątpliwości. Pojawiały się opinie, że zbyt jednostronnie opisuje przyjaciół przyjmując punkt widzenia Mariana. Mówiąc kolokwialnie: przyjmuje postawę męskiej szowinistycznej świni, która chce pognębić kobiety. Ten zarzut jest z gruntu fałszywy i nie mający nic wspólnego z intencjami Pana C. Mając to na uwadze porozumiał się z Helą i Dancią, że dla równowagi będą mogły przedstawiać pewne sytuacje ze swojego punktu widzenia.
Dziś Hela widziana oczami Danci.

Spotkałyśmy się z Helą na kawie w dniu, w którym Marian poszedł kupić sobie buty. Hela wpadła do mnie bez uprzedzenia – jak zawsze –  oznajmiając radośnie od drzwi:
– Wysłałam Mariana do sklepu obuwniczego. Mam dość ciągłego doradzania. Niech w końcu dorośnie i zacznie ubierać się sam.
– Żartujesz? – zapytałam nie wierząc swoim uszom.
– W żadnym razie! Po prostu chciałam mieć parę chwil dla siebie. Poszedł z Caddim, więc jestem o niego spokojna.
Pokiwałam ze zrozumieniem, ale w moich oczach była cała prawda... gadaj opowiadaj, a ja swoje wiem.
– Wiesz, Danciu – kontynuowała z entuzjazmem Hela – trafiłam na bardzo ciekawy test w internecie.
– Jaki znów test? –  nie nadążałam za jej myślami, zwłaszcza, że korzystanie z dobrodziejstw internetu nie było moją domeną.
– A chciałam sprawdzić, jak wyglądają moje relacje i pożycie z Marianem.
– To nie wiesz tego? – zapytałam i w tym momencie ugryzłam się w porę w jęzor i nie dopowiedziałam, że wszyscy wiedzą, tylko ty nie wiesz?.
– Wiem, ale test pozwala poprzez odpowiednio dobrane pytania zobiektywizować ocenę. 
– Możliwe, choć nie mam przekonania – powiedziałam. – Czuję, że chcesz mi to opowiedzieć, więc wal prosto z mostu.
Hela tylko czekała na zachętę. Wzięła głęboki oddech i zaczęła mówić.
– Najpierw zapytali, jak często się kochamy... – tu zawiesiła znacząco głos.
– I co odpowiedziałaś? – weszłam jej w zdanie.
– Że kilka razy w tygodniu.
– Naprawdę? – zdziwiłam się nieco.
– Tak, bo tak jest – żachnęła się Hela – Później było wiele pytań natury ogólnej i szczegółowej, na które starałam się odpowiedzieć bez zastanawiania, by nie zafałszować wyniku.
– Jak to zafałszować – zdziwiłam się nieco. – Przecież sama wypełniałaś i nie miałaś powodu niczego fałszować.
– Tak, ale jest taka prawidłowość w testach, że im dłużej się zastanawiamy to udzielamy odpowiedzi nie  "jak jest", ale.... "jak być powinno".
– I jak wypadł ten test?
– Cudownie – odpowiedziała z entuzjazmem Hela. – W podsumowaniu było napisane, że Marian jest ze mną jednym z najszczęśliwszych mężczyzn na świecie. Inni powinni mu zazdrościć.
Mówiąc to oczy jej błyszczały, a twarz promieniała uśmiechem i dumą. Przyznam, że zawsze urzekało mnie w niej to, jak walczyła o swego mężczyznę na każdym polu i pod każdym względem. Rutyna była jej obca. Próbowałam wielokrotnie hamować jej kierownicze zapędy, ale marny trud. Poza tym Marianowi chyba było z tym dobrze. Cud, że dziś mu odpuściła.
– A jakieś pytania z testu zapamiętałaś?
– Niewiele, bo szybko wypełniałam, ale jedno tak.
–  Jakie?
– A było to: Jak lubisz się kochać ze swoim mężczyzną?
– I jakie były opcje?
– Pierwsza to "po misjonarsku", druga "ja na nim" i trzecia "nieważne jak, byle  z nim".
– Wiem, co odpowiedziałaś – skwitowałam. – Stawiam milion, że była to trzecia opcja.
– Tak, Danciu – potwierdziła Hela – bo znasz mnie i wiesz, że tylko ze mną jest możliwe coś takiego, że im dłużej, tym bardziej...

I tego jej i Marianowi zazdroszczę.