J'Accuse*

Podczas minionych świąt Pan C. spełnił obietnicę daną przede wszystkim sobie oraz swojej najwierniejszej towarzyszce Pestce. Obiecał, że bez względu na rodzaj pogody, wybierze się na długi spacer duktami wokół Złotej Góry. Nie spodziewał się, że magia świąt i cud Bożego Narodzenia dotkną go w sposób, jakiego nie mógł przewidzieć w najczarniejszych snach. Trakt leśny był pokryty na wpół roztopionym lodem, a ciepły powiew wiatru skłonił go do rozpięcia kurtki i swetra. Pestka biegła kilkanaście metrów przed nim, zatrzymując się co chwila i strzygąc uszami. Znajdowali się mniej więcej pośrodku lasu u podnóża góry, gdy pociemniało gwałtownie, wzmógł się wiatr i otoczyła ich nieprzenikniona mgła. Pestka zaskomlała przestraszona, przybiegła i przywarła do nóg Pana C. Czuł jej drżenie. Nagle błysnęło, zagrzmiało i ogarnęła ich ciemność i cisza.

– Ki diabeł? – wycedził półgłosem pytanie, którym zawsze wyrażał zaskoczenie i zdziwienie.

Stracił orientację, by po chwili poczuć, jakby znajdował się w szybkobieżnej windzie. Żołądek podszedł mu do gardła, a włosy przystrzyżone w jeżyka zjeżyły się jeszcze bardziej.  Trwało to nie dłużej niż dziesięć sekund, ale to tylko jego odczucie.  Rozbłysło światło i Pan C. zauważył, że znajduje się w dużej sali, gdzie na środku siedział sędzia, a naprzeciwko w czarnej todze z czerwonymi wypustkami pod szyją prokurator.

– Kurtka jego kancelaria! – zaklął w swoim stylu nie wierząc w to, co widzi i co się dzieje – Czyżby świąteczne obżarstwo mi zaszkodziło? A może zestaw trunków był jakiś trefny i pochodził z kontrabandy?
– Panie prokuratorze – powiedział przewodniczący składu – proszę o przedstawienie zarzutów.
Siedzący naprzeciwko Pana C. prokurator, chudy niczym papieros typu slim i smutny jak noc listopadowa, podniósł się i wziąwszy w dłonie leżące kartki, zaczął wyliczać jego przewiny. Po pierwszych kilkunastu zdaniach wypowiedzianych przez oskarżyciela próbował protestować, ale sędzia przywołał go do porządku i zapewnił, że będzie mógł się odnieść do stawianych zarzutów później. Im dłużej słuchał, tym większą miał pewność, że to jakaś maskarada i że za chwilę ktoś to przerwie i powie Jesteś w ukrytej kamerze! Niestety spektakl trwał dalej, a Pan C. czuł, że to, w czym uczestniczy, to czeski film i Franz Kafka w jednym. 
Powoli zaczął wyłączać się i rejestrować inne szczegóły miejsca, w którym znalazł się tak niespodziewanie. Pod ścianą dostrzegł coś na kształt katedralnych stalli, ale zamiast pobożnych kanoników, odmawiających brewiarz, siedziało dwanaście osób, których twarzy w większości nie rozpoznawał. 
– To chyba ława przysięgłych – pomyślał – ale przecież w polskim systemie nie ma czegoś takiego, jak "ława przysięgłych". No tak, nie ma, ale w ogóle ta sytuacja jest jakąś niedorzecznością.
Najdziwniejsze w tym wszystkim były zarzuty dotyczące jego wpisów na blogu. Podważanie tradycyjnej roli rodziny i pokazywanie w wypaczony sposób relacji pomiędzy kobietą a mężczyzną, to jedne z najlżejszych oskarżeń. Później pojawiło się posądzenie o ujawnienie szczegółów pożycia małżeńskiego i danych osobowych Heli i Mariana oraz pisanie o miłości w taki sposób, jakby to było najważniejsze zajęcie człowieka, społeczeństwa i narodu. Tak! Naród, ojczyzna, żydzi, cykliści... Później prokurator, przy głośnej aprobacie zebranej na sali gawiedzi, odczytywał paragrafy i wynikające z nich kary. Najwyższa to zakaz pisania i publikowania oraz wykasowanie bloga.
Im dłużej to trwało, tym bardziej Pan C. przeczuwał nieuchronność kar i plag wszelakich. O ile na początku zakładał, że wszystko obali w kilku zdaniach, o tyle teraz nie był już tego taki pewien. Spoglądając na ławę przysięgłych dostrzegał w oczach sędziów uznanie winy i wyrok. A gdy prokurator zakończył odczytywanie aktu oskarżenia, sędzia zwrócił się do Pana C.:
– Czy oskarżony przyznaje się do winy?
– Nie przyznaję się do winy wyartykułowanej w formie przedstawionej przez pana prokuratora – powiedział Pan C. 
– Czy jest coś, o czym oskarżony chciałby powiedzieć ławie przysięgłych, co w jakikolwiek sposób wyjaśniałoby jego  inkryminowaną pisarsko-blogową aktywność?
Pan C. wziął głęboki oddech, wzrokiem ogarnął salę i zaczął mówić:
 – Wysoki sądzie! Źródło mojego zachowania tkwi w takich maleńkich składowych, które otrzymałem od przodków. Wszystko zaczęło się w czasach, gdy ludzie i nauka nie byli tego świadomi, choć to już było. To geny!
– Sprzeciw! – zakrzyknął prokurator – Oskarżony gra na czas i próbuje rozmydlić problem w dywagacjach z dziedziny biologii. Sąd, to nie miejsce na takie rozważania.
– Panie prokuratorze – powiedział sędzia – nikt panu nie przerywał. Proszę uszanować czas, jaki dostał oskarżony. Proszę kontynuować! Co z tymi genami?
– Mój pradziadek Michał miał trzy żony. W pamięci rodzinnej zachowało się określenie, że był kochliwym mężczyzną. Ta pewna biologiczna i emocjonalna właściwość przeszła na dziadka Władzia, który miał tylko dwie żony, ale za to w okresie międzywojennym co roku odwiedzał Ciechocinek. Oficjalna wersja mówi, że dla podratowania zdrowia. O ojcu swoim nie będę się wypowiadał, bo jeszcze żyje. Tak więc mam prawo domniemywać, że relacje damsko-męskie i to wszystko, co tyczy  się emocji, jakie te relacje budzą, jest wpisane w mój życiorys. Jest to rodzaj determinizmu, któremu nolens volens* podlegam, a skoro tak, to nie mogę ponosić zań odpowiedzialności. Moją jedyną winą jest, że o tym piszę. A że inni czytają z upodobaniem? Cóż? Może dostrzegają pokrewieństwo duchowe? Ponoć mamy wolność, więc z tej wolności korzystałem. Z niczego więcej.
– Czy to już wszystko? – zapytał sędzia.
– Nie, wysoki sądzie! W tym miejscu pragnę skorzystać z przywileju posiadania obywatelstwa blogosfery. Nie godzi się, abym był sądzony przed tym gremium. Niech mnie osądzi i wyda werdykt blogosfera.
Sędzia, prokurator i sędziowie przysięgli byli zaskoczeni, ale nie pozostało im nic innego, jak przyjąć to do wiadomości.
– Zamykam przewód sądowy i rozwiązuję ławę przysięgłych – powiedział sędzia. – Zgodnie z obowiązującym prawem, na które powołał się oskarżony, werdykt wyda blogosfera, która wyrazi go poprzez cząstkowe wypowiedzi na blogu Pana C. Ich sumaryczna wartość będzie wiążąca dla sądu i uczyni zadość sprawiedliwości.

*J'Accuse - oskarżam.
**nolen volens - łac. chcąc nie chcąc.