Plateau

Marian i Hela są małżeństwem od czasu studiów, o czym niejednokrotnie wspominał Pan C. Na przestrzeni lat różnie się układały ich relacje, ale najczęściej było (i jest) tak, jak życzy sobie Hela. Owszem były i są okoliczności, gdy Marian jest górą. Są to jednak sporadyczne i wyjątkowe okazje.

Był piątkowy wieczór, obydwoje położyli się do łóżka, w powietrzu unosił się zapach świeżo wykąpanych ciał. Marian przysunął się do Heli i zaczął muskać ustami jej szyję i ramiona. Hela odwzajemniała pocałunki. Ich dłonie delikatnie i czule błądziły po wilgotnej skórze. Marian czuł, jak krew coraz żywiej krąży w ciele, a skronie pulsują intensywniej. Emocje osiągnęły wysokie napięcie, by nie powiedzieć... naprężenie. Marian już chciał przejść do kolejnego etapu namiętności, gdy Hela powiedziała:

– Dziś pragnę, byś mnie przytulił tylko... nic więcej.

– Ala jak to? – zaoponował zaskoczony Marian.

– Marian, ty i mężczyźni w ogóle nie znacie i nie uwzględniacie emocjonalnych potrzeb kobiet.

Marian zamarł i poczuł się, jakby grom z jasnego nieba strzelił. Wiedział, że z amorów już nici. Pomyślał nawet, że dobrze byłoby rozchodzić powstałe napięcie, ale koniec końców zasnął niespełniony.

Kilka dni później Hela wyciągnęła Mariana na wycieczkę po galeriach handlowych. Wybierali się na jakieś przyjecie i postanowiła sprawić sobie jakieś wdzianko. W jednym z salonów dostrzegła coś, co mogłoby pasować na nią. W sumie były trzy sukienki i nie była zdecydowana, w której chciałaby pokazać się najbardziej.

– Weź wszystkie – powiedział Marian.

Oczy Heli rozbłysły, a na twarzy pojawił się promienny uśmiech. Jej wzrok padł też na buty, które pasowały do wybranych sukienek. Bagatela, kosztowały sześćset złotych! Marian stał obok i uśmiechał się przyzwalająco.

– Nie krępuj się – powiedział – chyba nie przepuścisz takiej okazji.

Twarz Heli zmieniła się nie do poznania, a oczy były zamglone, jak w fazie plateau. Radosna i szczęśliwa, że niebawem będzie posiadaczką wybranych rzeczy, podała je ekspedientce, by ta przygotowała rachunek.

– To teraz może pójdziesz i zapłacisz, kochanie? – zwróciła się do Mariana.

Ten odwrócił się ku Heli, rozchylił szeroko ramiona i z uśmiechem powiedział:

– Teraz to pragnę tylko się przytulić... nic więcej.

– Jak to? – zapytała zdezorientowana Hela.

– Hela, ty i kobiety w ogóle nie uwzględniacie możliwości finansowych mężczyzn.