Marian nie narzeka

Pan C. porą zimowo-wiosenną stał się nieco sentymentalny. Zresztą zawsze tak miał, więc nic dziwnego, że w rozmowach, czy wpisach na blogu przywołuje wydarzenia sprzed lat. Wiele tych wspomnień odnosi się do jego wieloletniego kolegi i przyjaciela Mariana. Właśnie przypomniał sobie czas, gdy jeszcze byli na studiach w Toruniu. W pewnym momencie Marian zaczął spotykać się z Helą, która od początku w ich związku odgrywała rolę dominującą. To, że zaczęli chodzić ze sobą oraz to, że później się pobrali też było jej decyzją.

Ich znajomość trwała już kilka miesięcy, ale koledzy łudzili się, że wraz z wakacjami odzyskają Mariana. W życiu już tak jest, że sprawy czasami, a nawet częściej niż czasami, idą w kierunku, którego nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Pod koniec września Pan C. przyjechał do akademika i ku swej radości spotkał Mariana, który mimo zachmurzenia paradował w słonecznych okularach. 

– A co tam u ciebie, Marian? – zapytał Pan C.
– No cóż... ożeniłem się – odpowiedział kolega.

Pan C. wyczuł w głosie Mariana jakiś dziwny niepokojący ton.

– Wyjeżdżasz na wakacje i wracasz jako mąż? Któż jest tą szczęśliwą wybranką, chyba nie...

– Hela, oczywiście - dopowiedział szybko Marian, jakby się bał, że imię to wypowie Pan C.

Nastąpiła chwila konsternacji, po której Pan C. zapytał:

– I co, dobrze ci? Nie narzekasz???
– Nie narzekam... – odpowiedział Marian, ale jakoś tak bez przekonania.

W tym momencie Pan C. przyjrzał się bliżej Marianowi, niespodziewanie wyciągnął rękę i ściągnął mu z nosa okulary.

– A to limo pod okiem to skąd???
– A to... to, jak narzekałem – odpowiedział cicho i z rezygnacją Marian.

Marian podczas spotkania z Panem C.