Pościelówa

Marian w ubiegłym tygodniu był kilka dni w delegacji. W firmie to normalne, więc nie jest to coś, co mogłoby zaskoczyć żonę Mariana, czy Koleżankę Małżonkę Pana C. Nie oznacza to jednak, że sama sytuacja domowa przed wyjazdem nie może zaskoczyć Mariana. Kto zna Helę ten wie, że wszystko jest możliwe. 

Marian planował wyjazd w poniedziałek w godzinach porannych, o czym Hela doskonale wiedziała. Zauważył, że od kilku dni była bardzo miła i jakaś taka klejająca się do niego. A to musnęła go w ucho lub kark, a to znów się otarła biodrami. Podskórnie czuł, że coś się święci, choć nie był w stanie przewidzieć szczegółów.

W sobotni grudniowy wieczór zmierzch zapadł dość wcześnie. W salonie na ławie pojawiły się dwa kieliszki i butelka czerwonego wina. Mrok rozświetlały dwie świece o delikatnym zapachu. Marian w sposób znaczący spojrzał na Helę, która pospieszyła z wyjaśnieniem.

– W poniedziałek wyjeżdżasz na cztery dni, więc pomyślałam, że byłoby całkiem miło spędzić ten wieczór w ten sposób.

– Nie pierwszy raz wyjeżdżam – powiedział Marian – Czy mamy jakąś szczególną okazję?

– Od razu szukasz wyjaśnień – sarknęła Hela. – Czyż nie może być nam miło ot tak sobie?

– Oj, może, może! Przyznam jednak, że nigdy nie urządzałaś mi takich pożegnań.

Oczy Heli lśniły, a na twarzy pojawił się zagadkowy uśmiech jak u Mona Lisy. Czyżby miały coś wspólnego? – pomyślał patrząc na kobietę swojego życia.

– Już dobrze, dobrze – skwitował Marian. – Cieszę się, że jesteś.

– Przecież wiesz, jak cię kocham i każda chwila bez ciebie to dla mnie dolegliwość.

W tle sączyła się jakaś nastrojowa muzyka, którą uprzednio nastawiła. Ciepłe kaloryfery i popijane wino sprawiły, że obydwojgu zrobiło się ciepło a na policzkach pojawiły się wypieki. Rozmowa toczyła się powolnie i z każdym łykiem wina stawała się intymniejsza. W pewnym momencie Hela zaproponowała:

– Może przeniesiemy się do sypialni?

– Naprawdę? – zapytał z udawanym zaskoczeniem Marian.

– Naprawdę, głuptasie! 

Przeszli do pokoju obok, gdzie migotały i pachniały takie same świeczki. Cienie Heli i Mariana błądziły po ścianach. Hela uruchomiła stojący przy łożu odtwarzacz, z którego popłynęły dźwięki pościelówy wszechczasów  Je t'aime moi non plus. Przywarli biodrami i jak onegdaj, jakieś trzydzieści trzy lata temu, zaczęli falować wokół siebie w zgodzie z nutkami.

– Nie będzie ciebie kilka dni – szepnęła Hela. – Pościel jest świeża, chcę ją zrosić tobą, sobą... nami.

– Heluś!?

– No co? – powiedziała tonem, jak dziecko przyłapane na czymś niestosownym.

– Nic. Po prostu zaskakujesz mnie... nieustannie. 

Przygarnął ją do siebie, dłoń zatopił we włosach i wcałował się w jej spragnione i rozpulchnione usta. A gdy na chwilę złapała oddech wyszeptała:

– Bo ciągle mi ciebie mało, mało i mało...