Przebiegunowanie Pana C.

21 grudnia 2012 miał nastąpić koniec świata. Tak w każdym razie interpretowano wyczerpanie się dat w kalendarzu Majów. Koniec świata nie nastąpił, ale że coś nastąpiło to pewne. Sami Majowie wyjaśniali, że ta przemiana to ma raczej charakter duchowo-emocjonalny niż katastroficzny, jak chcieli to widzieć i jak opisywali wszelkiej maści sensaci. Pan C. doświadczył tego już podczas świątecznej wyprawy w okolice Złotej Góry. Nastąpiło coś w rodzaju zawieszenia praw fizyki w znanej mu rzeczywistości. Owszem, poradził sobie ze wszystkim, co go spotkało, a oskarżenia wyrażone ustami prokuratora obrócił w perzynę. Blogosfera opowiedziała się po stronie Pana C.
W pierwszym dniu nowego roku, przerzucając kanały telewizji, trafił na program dokumentalny o najpoczytniejszym grafomanie świata. Paul Coelho, bo o nim mowa, w ciekawy sposób opowiedział o swoim pisarstwie. Z całego programu najdonośniej pobrzmiewało wyznanie pisarza: We wszystkim, co piszę jest cząstka mnie, cząstka mojego życia. Swoim czytelnikom daję siebie. 
Coelho w tym, co i jak pisze, jest tak subtelny, że ulegają mu stateczne żony i matki, a nawet babcie. Niektóre dały publiczne świadectwo, jak choćby Werka, we wpisie pod wymownym tytułem UWIEDZIONA.
Coś nieodwracalnie zmieniło się w Panu C. Odczuwał dziwny niepokój, a może raczej rodzaj podekscytowania. Imperatyw, nad którym nie był w stanie zapanować, skłonił go do umówienia się na spotkanie z Marianem.
– Musimy sobie pewne sprawy wyjaśnić raz na zawsze – powiedział Pan C. – Nie jestem w stanie tego dalej tak ciągnąć. Trzeba wreszcie postawić kropkę nad "i".
Marian spojrzał wymownie na Pana C., pociągnął łyk piwa i delektował się jego smakiem.
– Nie patrz tak na mnie – fuknął nerwowo Pan C. – Dobrze wiesz, co mam na myśli.
– Może wiem, a może nie wiem...
– Udajesz i wcale mi nie ułatwiasz, a wiesz, że tego nie odpuszczę.
W słowach Pana C. pobrzmiewała wyczuwalna groźba, ale Marian puścił ją mimo uszu i wyzywająco patrzył mu prosto w oczy. 
– Mam dość udawania – powiedział Pan C.
– Ale ja niczego nie udaję – obruszył się Marian. – Przyszedłeś mnie obrażać?
– Maniek! Nic nie rozumiesz! Chodzi mi o to, że tak naprawdę zajmujesz moje miejsce przy Heli. Czytelnicy bloga gotowi pomyśleć, że Hela jest kobietą twojego życia, a nie mojego...
– Przecież to ty mnie wymyśliłeś, jako swoje alter ego! - podniósł głos Marian – a Hela przez wszystkie te lata nawet się nie zorientowała, że Pan C. i Marian są tożsami.
– Owszem, sam to wymyśliłem, ale dziś trzeba to zakończyć. Od dziś zwalniam cię. Teraz w sposób otwarty i jawny to ja będę Marianem.