Test wymowy klasy "Q"

Kilkanaście lat temu, gdy pierwszym obywatelem Najjaśniejszej Rzeczpospolitej był niejaki Aleksander K., przyszło mu składać wizytę w Charkowie na grobach polskich oficerów pomordowanych przez NKWD. Okazało się, że widoczny wówczas u niego stan braku równowagi to nie był jakiś tam pospolity wybryk pijacki, ale... pourazowy zespół przeciążeniowy goleni prawej (sic!!!). Tak to opisywali i z przekonaniem kłamali przedstawiciele ówczesnej kancelarii prezydenta. Kilka lat później, gdy Aleksander K., już jako były prezydent, wspierał w kampanii wyborczej koalicję LiD*, znów podczas konwencji wyborczej sprawiał wrażenie bycia w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Na zadane kilka dni później pytanie dziennikarza o to, czy pił wtedy alkohol zdecydowanie zaprzeczył. Powiedział, że bierze leki zwalczające wirusa grypy filipińskiej. W tym momencie ten niepozorny drobnoustrój azjatyckiego pochodzenia stał się najgłośniejszym uczestnikiem kampanii wyborczej w Polsce w 2007 roku.

To, co powyżej opisane nie powinno nikogo śmieszyć, gdyż sprawa wirusów jest bardzo poważna i może doświadczyć każdego. Dwadzieścia cztery lat temu, w styczniu 1989 roku, gdy odbywało się przełomowe dla Polski X Plenum KC PZPR**, Marian przebywał prawie osiemset kilometrów na wschód od Moskwy w malowniczych i zasypanych śniegiem Czeboksarach. Mróz przekraczał minus trzydzieści stopni Celsjusza. Organizm blisko trzydziestoletniego człowieka nie był przyzwyczajony do takich ekstremalnych warunków. Wysoka temperatura, bóle mięśni i stawów, trzęsawka pod dwoma kołdrami, jak przy ataku tropikalnej febry i wreszcie... usta i nos w opryszczce. Tego mu było za wiele. Dotąd widział tę dolegliwość tylko u innych, sam nigdy tego nie doświadczył. Już widok chorego był wystarczający, by pojawił się grymas na jego twarzy, ale żeby samemu tego doświadczać?
Po kilku dniach objawy ustąpiły, a po dziesięciu dniach już nie było śladu po opryszczce. Był przekonany, że to incydentalna przypadłość, ale niestety był w błędzie. Odtąd raz w roku pomiędzy grudniem a lutym pojawiał się ten nieproszony pasażer na gapę. W tym roku znów się pojawił bez zapowiedzi.
Marian poinformował o przypadłości znawczynię trudnych do wymówienia słów (vide: Gibraltar), by usłyszeć:

– Przecież już rok temu podałam ci nazwę specyfiku, po którym mija to raz na zawsze. Ponoć zamówiłeś.

– No tak, ale chyba nie użyłem, bo zanim przywieźli do apteki, to już mi przeszło.

– Sprawdź w apteczce, czy tam nie odłożyłeś. Jak zwykle jesteś niekonsekwentny.

– Jak to się nazywało? – zapytał.

– Quentakehl.
– Jak? – dopytał, bo nazwa zabrzmiała jakoś tak nie-do-powtórzenia.
– Quentakehl – powtórzyła cedząc sylaby Hela. – To taki lek homeopatyczny. Jeśli nie pomoże to na pewno nie zaszkodzi. Mnie pomógł.
– Brzmi, jak imię jakiegoś azteckiego boga.
– Nieważne jak brzmi, ważne, że skuteczny.
Marian sprawdził i znalazł wszystkie inne leki, na których koncerny farmaceutyczne zarabiają krocie, ale tego potrzebnego, o którym wspomniała Hela nie było. Chcąc nie chcąc zamówił go w swojej ulubionej aptece. Odebrał tego samego dnia o siedemnastej. Przyniósł do domu i zaklinając rzeczywistość powiedział: 
– Nigdy więcej opryszczki!
– Daj ci Panie Boże amen – dorzuciła Hela. – I jeszcze jedno...
– Cóż takiego?
Na twarzy Heli pojawił się słodki i dobrze znany Marianowi uśmieszek.
– Oby znów nie dopadał cię wirus gibraltarski. Gdyby jednak... to poproszę cię o wymówienie nazwy quentakehl.

* LiD - Lewica i Demokraci - koalicja Sojuszu Lewicy Demokratycznej i Partii Demokratycznej (d. Unia Wolności).
**Podczas drugiej części plenum, które odbyło się w styczniu 1989 roku generałowie Jaruzelski i Kiszczak zagrozili podaniem się do dymisji, jeśli współtowarzysze nie wyrażą zgody na reaktywację Solidarności i rozmowy okrągłego stołu.