Hela bez makijażu

Hela z racji obecnego miejsca pracy, jak i wcześniejszej historii zatrudnienia, a także z powodu długoletniego zamieszkania w tym samym mieście, ma bardzo wielu znajomych. Pracują oni w różnych lokalnych firmach i instytucjach, tak więc ich zawodowe i prywatne ścieżki przecinają się dość często. 

Było tuż po ósmej, gdy zadzwoniła nowiuteńka Nokia Lumia 610. Hela własnie delektowała się smakiem porannej kawy i zbierała siły do intensywnej pracy. Akurat marka telefonu nie odgrywa w tej opowieści żadnej roli poza tą, że przez nią jest prowadzona rozmowa, ale to taki ładny siwo-czarny gadżet.

– Słucham – powiedziała do słuchawki.

– Cześć Heleno z tej strony Andrzej – usłyszała w słuchawce znajomy głos szefa straży miejskiej. – Czy możesz teraz swobodnie rozmawiać?

– Pewnie, że mogę – odpowiedziała Hela i zastanawiała się, co takiego może chcieć od niej Andrzej. 

– Bo widzisz - zaczął poważnym tonem - mam tu przed sobą twoje zdjęcie.

– Co masz?

– No chyba wyraźnie mówię, że mam twoje zdjęcie.

W tym momencie zimny dreszcz przeszył ją od stóp do głów, a strumień świadomości przywołał wszystko, co mogłoby się wiązać z jakimś jej zdjęciem. Czyżby ktoś  zabawił się moim kosztem i zrobił głupi żart? Użył fotoszopa, moją głowę wstawił na miejsce głowy do nagiej panienki i puścił w internet?

– Hela! jesteś tam? – przerwał ciszę po drugiej stronie słuchawki komendant straży.

– Jestem – opowiedziała Hela przełykając ślinę i zapytała drżącym głosem – Ale powiedz, jakie zdjęcie?

– No, jak to jakie? Nasz fotoradar uchwycił cię, jak przekroczyłaś dozwoloną prędkość.

– O Boże! – jęknęła.

– Nic strasznego, przekroczyłaś tylko o piętnaście kilometrów.

– Ufff! – odetchnęła i wzięła głęboki oddech nie zdradzając powodu emocji.

– Chcesz wiedzieć kiedy to było? – zapytał. – W sobotę tuż po ósmej na ulicy Grunwaldzkiej. Dokąd się tak spieszyłaś?

Teraz już odzyskała sprawność i ciętość myślenia i mówienia.

– Andrzeju, składam stanowczy protest i zażalenie!

– No nie oburzaj się, to przecież tylko automat. Nie sądzisz chyba, że celowo cię namierzyliśmy?

– Nie chodzi o automat. Znasz mnie i koło gruchy mi to lata jakiś automat, czy suszarka. Sprawa jest o wiele poważniejsza. Uważam, że powinnam być uprzedzona o wystawieniu tam waszego fotoradaru. 

– Nie rozumiem – powiedział zaskoczony komendant.
– Jak można fotografować kobietę w sobotę rano, gdy jest do tego nieprzygotowana. Włosy nieumyte, zero makijażu, ubrana w jakiś dres... Odwiozłam wtedy Mariana na PKP i nawet nie pomyślałam, że ktokolwiek będzie mnie fotografował. Tak nie można!

– Hahahaha! – zaśmiał się Andrzej – Już dobrze, dobrze. W imieniu straży miejskiej i swoim bardzo cię przepraszam. Mam nadzieję, że w związku z zarejestrowanym wykroczeniem wystarczające będzie pouczenie. Czy jesteś usatysfakcjonowana?
– Hm? To się jeszcze okaże. Dziękuję.