Niutka* nadziei (2)

Obudził się dość wcześnie, choć trzeba przyznać, że, mimo dość przykrego powrotu z urlopu, nie odczuwał niepokoju.... jeszcze nie odczuwał. Jakoś tak podświadomie czuł, że uwolnił się od czegoś, co tak naprawdę nigdy nie było jego bajką. Zastanawiał się jak to możliwe, że on humanista bawi się w przepływ towarów i pieniędzy. Owszem odczuwał satysfakcję, gdy szkolił pracowników – był kiedyś belfrem w liceum – ale tak naprawdę jego pasją było myślenie i litery.

Przejmujący gwizd czajnika wyrwał go z porannego letargu. Zerwał się z wygodnego fotela, ruszył do kuchni i wyłączył gaz. W jego ulubionej filiżance czekała świeżo zmielona kawa. Uniósł czajnik i powoli zalewał ciemnobrązowe drobiny do momentu, aż u szczytu naczynia pojawiła się spulchniona i aromatyczna pierzynka. Dla czcicieli ciśnieniowych maszyn do kawy to profanacja, ale mało go to obchodziło... To jemu miało sprawić przyjemność picie tak przygotowanej kawy.

Uchwycił delikatnie spodeczek, na którym obok filiżanki położył niewielką łyżeczkę, i powrócił na fotel. Kawa spoczęła na stoliku obok, aby była na wyciągnięcie ręki. Zza okna wyzierał półmrok poranka, a wokół zalegała błoga cisza. Siedział z odchyloną głową i wyciągniętymi stopami. Oczy miał zamknięte. Słyszał niemalże, jak w nozdrza gwałtownie uderza cudowny aromat zaparzonej kawy, by za chwile dotrzeć do uszu i przedrzeć się do tylnej części czaszki. Wzbierała w nim moc i siła, która sprawiała, że chciał krzyknąć Chwilo trwaj! Zmysł słuchu i powonienia zdominowały odczucia, przywoływały najpiękniejsze wspomnienia i najszczęśliwsze chwile, cudne uniesienia.

Odczuwał dojmujące napięcie w oczekiwaniu na moment, gdy wreszcie sięgnie po kawę. Przybliżył krawędź filiżanki do ust, lekkim dmuchnięciem odpędził resztki kawowej pierzynki i zanurzył usta w gorzkim i ciemnym wywarze. Pociągnął mały łyk, który wlewając się pod język zaskoczył go swoim wyraźnym smakiem i krzykiem... Opadły mgły i miasto ze snu się budzi... zaczyna się dzień.

Po ósmej nikogo nie było już w domu. Włączył telewizor, by zapoznać się z doniosłymi problemami kraju i świata. Obiecał sobie, że za godzinkę pomyśli, co dalej ma z sobą zrobić. Miał tylko miesiąc wypowiedzenia plus miesięczną odprawę. To zawsze coś, ale nie należy zwlekać i czekać, bo czas jest najbardziej deficytowym towarem. Po kilkunastu minutach poczuł znużenie i wyciągnął się na kanapie. Złudnie pomyślał, że w tej pozycji przyswajanie wieści ze świata będzie łatwiejsze. Po chwili powieki opadły z łoskotem, a oddech wyrównał się i spowolnił. Pestka ułożyła się na dywanie i pełniła dyżur, by nikt nie zakłócał mu spokoju. Sen to w przypadku Marka wędrówki w czasie, z których zawsze wracał odmieniony i miał sporo zadań do odrobienia. Tym razem podróż przeniosła go do wigilii w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku. Dlaczego akurat w to miejsce? Nie wiedział, ale na pewno lubił ten czas. Doświadczył wówczas w praktyce... ducha świąt Bożego Narodzenia.

Zobacz: Niutka* nadziei (1)