Oświadczyny

W pierwszy dzień nowego roku doznałam szoku. Okazało się, że prawie od dwóch lat żyłam pod jednym dachem i spałam w jednym łóżku z dwoma mężczyznami. Nie, że tkwiłam w jakimś bezwstydnym trójkącie, czy innym związku-rozwiązku. Okazało się, że ten mój Marian chwilami był, jak doktor Jekyll i mister Hyde, choć nie w sensie morderczej patologii, żeby to było jasne dla wszystkich pliszek, ale  w sensie... bogactwa osobowości. Gdy to sobie uświadomiłam, a Marian wyszedł, ale już nie do Pana C. na piwo, jak dotąd miał w zwyczaju, lecz do samego siebie, przypomniało mi się wydarzenie sprzed lat, gdy byliśmy w fazie chodzenia ze sobą.
Spotykaliśmy się już kilka miesięcy, gdy nadeszły wakacje i pojechałam z nim do jego ciotki i wujka. Wujostwo wybyło na kilka dni, a my korzystaliśmy z uroków ich domu otoczonego bujną zielenią. Nieopodal było jezioro, ale nie mieliśmy czasu na korzystanie z jego uroków. Chciałam, by ten czas spędzony ze mną, był dla Mariana szczególny i niepowtarzalny. Poza tym bardzo chciałam w pełni otworzyć Mariana na siebie, bo momentami miałam wrażenie, że otacza go jakiś kokon i że jest bardzo zasupłany i zapętlony. Miałam z tym problem od samego początku, bo zawsze sprawiał wrażenie faceta niedostępnego. Nie należał do tych, którzy uganiali się za dziewczynami. To raczej one o niego zabiegały, a on tego nie zauważał i nie było w tym nic z pozy. On po prostu taki był, choć odkąd jesteśmy razem, zawsze skręcało mnie na myśl, że mógłby spojrzeć na inną. Tak mam do dziś i nic na to nie poradzę.
W drugi wieczór postanowiłam zagrać va-banque. Ustawiłam na ławie magnetofon marki Grundig i uruchomiłam kasetę z nagraniem przeboju Sex Appeal w wykonaniu Anny Jantar. Wcześniej ubrałam się w seksownie kabaretki kupione w Pewexie za bony towarowe PKO. Marianowi muzyka w tańcu nie przeszkadzała i nadal nie przeszkadza. Chciałam wystąpić przed nim, bo pragnęłam dać mu odczuć, że jest mężczyzną, dla którego stać mnie na wiele. Gdy stanęłam przed nim, a w powietrzu rozbrzmiały pierwsze takty, Marian zamienił się w słup soli. Oczy otwarte na oścież, jak wrota stodoły, zero mimiki i jakiegokolwiek ruchu. Istny manekin.
– Porażka! Na tego faceta nic nie działa – pomyślałam przerażona w skrytości ducha.
Czułam, że sztywnieją mi mięśnie nóg i ciała, ale postanowiłam walczyć do końca. Wybrzmiał ostatni dźwięk i zapadła cisza. Po chwili usłyszałam, jak Marian wypuszcza z płuc powietrze.
– Niesamowite! – wyszeptał z zachwytem. – Nie spodziewałem się tego się po tobie.
Jego twarz stawała się wyrazistsza i zaczęła nabierać kolorów. Oczami zaczął błądzić po moim ciele. Mierzył mnie od stóp do głów i pożerał wzrokiem.
– A już myślałam, że nie podobam się tobie w tańcu.
– Boże w niebiesiech! – jęknął – Jesteś cudowna... tak mnie zaskoczyłaś, że zamarłem.
Usiadłam obok niego. Objął mnie ramionami i mocno przytulił. Nie wiem, co mną powodowało, ale było to silniejsze niż cokolwiek, niż jakikolwiek konwenans, czy mniemanie na temat tego, co wypada, a co nie przystoi młodej dziewczynie. Dusza wrzeszczała muszę, bo się uduszę! Ujęłam jego twarz w dłonie, spojrzałam głęboko w oczy i pocałowałam.
– Marian – wyszeptałam z bliska – bardzo cię kocham, jesteś mężczyzną mojego życia. Chcę wyjść za ciebie za mąż, dlatego ci się oświadczam.
Chwycił moje dłonie i delikatnie, acz zdecydowanie odsunął. Czekałam na to, co  nastąpi. Nie wiedziałam, jak zareaguje i co powie. Cisza waliła obuchem w głowę, serce dudniło, jak dzwon. Czułam, że dłużej nie zniosę tej niepewności, gdy wreszcie wypowiedział tym swoim głębokim i bardzo męskim głosem:
– Heluś! To dla mnie najcudowniejszy moment w życiu. Przyjmuję!

/Helena/