Wyimaginowany facet na zięcia

Pan C. poza tym, że czasami coś tam skrobnie na blogu w wolnej chwili od mniej lub bardziej intratnych zajęć, to jeszcze troszczy się o swoje Pierworodne Szczęście. Przed 24 laty miał sposobność, ale i niewątpliwą przyjemność...  popełnić dziecko płci przeciwnej. Dla jasności i koszerności dodać należy, że chodzi o córkę. Dziewczę to jest już wystudiowane i pracujące nawet, ale oddalone o jakieś 2 godziny lotu. Jest jednak z nią w kontakcie przy wykorzystaniu osiągnięć współczesnej techniki, co pozwala szczęśliwemu (nieustannie od jej urodzenia) ojcu mniemać, że ma nad nią pieczę... trele morele tere fere kuku!. Niech sobie tak myśli, a będzie spokojniejszy.

Rozmowa z córką zaczęła się standardowo:

- Co słychać, jakie plany na weekend itd. itp.?
- Wszystko OK, tatku, byłam na aerobiku, teraz się relaksuje, jutro idę na randkę...

- No w klasie!!! - pomyślał pan C. i zaraz przez świadomość przepłynął mu wartkim nurtem strumień najróżniejszych scenariuszy.
- Znowu randka??? - powiedział głośno. - Nie za często zmieniają się ci absztyfikanci wokół Ciebie?
Córka pana C., czyli dziecko płci przeciwnej, rozumie słowo absztyfikant, bo pan C. często używał z upodobaniem określeń trącących staropolszczyzną. Wyczuła charakterystyczny dla pana C. sarkazm i lekko się poirytowała.
- Często??? Od lata jestem praktycznie sama, a tych dwóch ostatnich to palanci - powiedziała kładąc szczególny nacisk na słowo palanci.
Ocho!!! - przemknęło panu C. przez myśl - jest punkt zaczepienia do przeprowadzenia manewru oskrzydlającego. Zadał więc pytanie wyciszające emocje ukochanego dziecka:

- Czy jest to ktoś z Polski?
- Tak i nie wyobrażam siebie z żadnym Kenem - odpowiedziała.

Nie jest źle - pomyślał pan C. Ken to po dawnemu Angol - Moja krew!  Legendę o Wandzie, co nie chciała Niemca wyssała z mlekiem matki. Ken to Anglosas spokrewniony z Germanem, tak więc bliskie jest jej patriotyczne podejście. Niektóre łotrpressowe blogi mogłyby ją uznać za ikonę polskości, gdyby nie to, co skonstatowała później.

W toku dalszej rozmowy pan C. chytrze wywiedział się co nieco o aplikującym na stanowisko przybocznego przy Pierworodnym Szczęściu. Rzucił wówczas w powietrze żartobliwą uwagę:

- A może byś tak została zakonnicą, albo co? 

- Tatku! - rzekła do pana C. czule i z wyrozumiałością,  dając mu jednocześnie do zrozumienia, jak mało wie - Idea związku z wyimaginowanym facetem jakoś mi... nie podchodzi. W dodatku nie byłby mi wierny, ma zbyt wiele kobiet i mężczyzn, którzy mu ślubują.

W tym momencie pan C. zamilkł znacząco. Krótka, acz treściwa uwaga uświadomiła mu, jak bardzo obraz Najwyższego jest zdominowany przez męski punkt widzenia. Język, którym się posługujemy identyfikuje Go jako faceta. Zatem czy Bóg, jako praprzyczyna wszystkiego może ujmować sobie w obrazie, który promuje płeć męską? Jest chyba czymś więcej... jeśli jest?