Tobie, Tobie i... Tobie!

Druga połowa lat siedemdziesiątych, późny Gierek, Polska dziesiątą potęgą gospodarczą świata. Po wydarzeniach w Radomiu i Ursusie mało kto wierzył w nachalną kreację  serwowaną przez Radiokomitet sterowany przez wydział propagandy KC PZPR. Zawodowi funkcjonariusze przewodniej siły narodu mieli sporo wątpliwości, ale starali się dostosowywać do sytuacji i panujących warunków.

Józef C. był młodym, bo raptem trzydziestokilkuletnim adiunktem w instytucie nauk politycznych UAM w Poznaniu. Pisał habilitację. Był członkiem PZPR i jednocześnie sekretarzem POP* na wydziale nauk społecznych, w ramach którego funkcjonował jego instytut. W okresie pierwszej Solidarności zaangażował się  w  tzw. struktury poziome stawiające sobie za cel zastąpienie hierarchicznego i scentralizowanego zarządzania państwem i partią przez porozumienia lokalne. Po 13 grudnia nie przeszedł weryfikacji prowadzonej przez SB i posłuszne jej władze uczelni, stracił pracę i został usunięty z PZPR. Późniejsze jego losy są dość ciekawe i pełne dramatycznych zwrotów akcji, ale o tym może przy innej okazji. 

Pan C. poznał Józefa C. (zbieżność "C." przypadkowa) w połowie lat dziewięćdziesiątych, gdy współpracowali przy pewnym projekcie medialnym. Podczas wielu godzin spędzanych razem był czas na zwykłe pogaduchy  o pierdołach i różne wspominki.

Tak więc w tej drugiej połowie lat siedemdziesiątych Józef C. był lektorem KW w Poznaniu. Partia szczyciła się takimi ludźmi i chętnie ich wykorzystywała do pracy w terenie. Wiadomo, że skoro taki uniwersytecki doktor jakichś tam nauk jest w partii i ją popiera to takie żuczki i krówki boże, do których jechał na prowincję upewniały się, że są po właściwej stronie mocy. Była jesień i właściwa jej szaruga. Późnym popołudniem dotarł do jakiejś podpoznańskiej pipidówy, gdzie powitał go szef lokalnych struktur partyjnych. Na wstępie zwrócił się do niego konfidencjonalnie:

- Towarzyszu, wiecie... to są prości ludzie, ale oddani partii. Proszę, by wykład był niezbyt długi, najwyżej pół godziny. Przygotowaliśmy skromny poczęstunek, by w bardziej kameralnym gronie podyskutować o problemach stających przed aktywem.

Na sali było około dwudziestu towarzyszy, w tym kilka kobiet w różnym wieku. W większości byli to etatowi funkcjonariusze lokalnych instytucji osadzeni na stanowiskach z rekomendacji partii. Gdy wykład towarzysza lektora dobiegł końca gospodarz miejsca dał znać i na stołach pojawiło się gorące jadło, szkło i żytnia uchodząca w owym czasie za trunek szlachetny. Po kilku toastach zebrani towarzysze stali się bardziej rozmowni i skłonni do bezpośredniego wyrażania obaw i nadziei związanych z sytuacją społeczną i polityczną. W pewnym momencie szef lokalnych struktur partyjnych  powstał dając gestem  znać, by wszyscy uciszyli się. Trzymając kieliszek w lewej ręce zwrócił się dowszystkich donośnie:

- Szanowne towarzyszki! Szanowni towarzysze! Jesteśmy w swoim gronie i o pewnych sprawach możemy mówić otwarcie.

W tym momencie wystrzelił palcem wskazującym w kierunku kilku wybranych towarzyszy i wskazując po kolei każdego z nich kontynuował:

- Tobie chuja, tobie chuja, i tobie...

W tym momencie jedna z towarzyszek zaczęła protestować uznając zapewne, że ta propozycja z chujem to niekoniecznie dla niej, że to może... przez pomyłkę.

- Nie przerywaj i słuchaj - uciszył ją i kontynuował: - Tobie... i koleżance obok też, chuja! I nam wszystkim chuja zrobią, gdy będziemy trzymać się razem!

*POP - podstawowa organizacja partyjna, czyli taki najbardziej elementarny składnik - poza członkami i członkiniami (tfu!, co za feministyczne określenie) - dwumilionowej przewodniej siły narodu.

Published with Blogger-droid v2.0.2