Urzekająca historia

Chodzenie do kościoła nie należy do ulubionych zajęć najmłodszych. Kiedyś do kościoła i w jego okolice przyciągały odpustowe kramy i wata cukrowa. W dobie telewizji i internetu niechęć do odwiedzin tego miejsca jest bardziej zauważalna niż kiedykolwiek.

Wiele matek mając na uwadze swoiście rozumiane dobro pociech, co niedziela ciągnie je do kościołów na msze. Wychodzą z założenia, że dzieciom może się  to przydać, bo odpowiednich papierków i kwitków nigdy zadość. Chrzest, pierwsza komunia, bierzmowanie, świadectwo religii etc. Wyziera z tej postawy sławetny zakład Pascala: lepiej wierzyć w istnienie Najwyższego i nie narażać się jego urzędnikom... tak na wszelki wypadek.

Dzieci przymuszane matczyną troską cierpią katusze i strasznie się nudzą, gdy ksiądz głosi słowo Boże. Chcąc objaśnić trudne teksty biblijne jeden pan ksiądz z drugim panem księdzem, prześcigają się w podawaniu  przykładów będących opowiastkami o nich samych.

Michałek - rezolutny i nad wyraz dojrzały chłopiec - miał chyba dziewięć lat, gdy znalazł się w podobnej sytuacji. Kolejna niedziela i kolejna katorga słuchania kazania, z którego tylko niektóre fragmenty był w stanie zrozumieć. Wielokrotnie chwytał matkę za rękaw i próbował namówić do wyjścia. Ta cierpliwie przekonywała, by jeszcze chwilę wytrwał.

Wreszcie, gdy po długim i przynudnawym kazaniu wybrzmiało sakramentalne amen, w kościele zaległa cisza. Wzdłuż nawy głównej kościoła oraz w kruchtach wszyscy odczuwali niewypowiedzianą ulgę. Rezolutny Michałek odwrócił się wtedy do matki i na cały głos skomentował:

- Mamo! Urzekła mnie jego historia!

Po chwili konsternacji znudzeni wierni gruchnęli szczerym śmiechem. W niezamierzony sposób wychynęli z narzuconej smutnej pozy i okazali radosne oblicze.

Dzieci podczas kazania

Zobacz: Żywa woda