Zuzanna odnaleziona!

Pan C. bardzo lubi spacerować z kijami trekingowymi po sobie znanych ostępach i duktach leśnych. Ostatnio wdarli się w jego przestrzeń drwale i poczynili spore spustoszenie. Dzięki Bogu, jeszcze wszystkiego nie wykarczowali. Teraz tylko intensywniej odczuwa zapach żywicy, gdy mija ścięte i poukładane bale drewna. Ulubioną trasę w kształcie dużej pętli pokonuje w sto trzydzieści minut. Czasami modyfikuje ją nieznacznie lub idzie w przeciwnym kierunku niż zwykle. Zawsze towarzyszy mu Pestka, czworonożny domownik, który przed dziewięciu laty - za sprawą dzieci -został sprowadzony ze schroniska. Pan C. czułby się samotny jak palec, gdyby nie ktoś jeszcze...

No właśnie! Zacznijmy od początku.

Jakiś czas temu, bodajże w sierpniu lub wrześniu ubiegłego roku, Pan C. przemierzał swoje leśne ścieżki. Przed nim biegła Pestka, która cały czas czuje się bardziej właścicielką i opiekunką Pana C. niż odwrotnie. Jest to układ dość sprawny i dający wzajemną satysfakcję. Gdy byli mniej więcej w połowie drogi Pan C. zauważył, że Pestka, co jakiś czas nadstawia uszu i wbiega w chaszcze. Słyszał też jakiś dziwny szelest, jakby ktoś przedzierał się skrycie przez gęstwinę. Nikogo nie widział, ale zaczął odczuwać niepokój. Zdawało się , że ktoś skrycie przebiega ścieżkę za jego plecami. Gdy się odwracał widział tylko falujące gałęzie czeremchy porastającej pobocze duktu. W pewnym momencie kątem oka zauważył sylwetkę mieniącą się kolorami tęczy.

- Ki diabeł? Bóg wiara, czart mara! - zamruczał pod nosem Pan C., a Pestka nastawiła uszu i zamarła w bezruchu.

Wyraźnie słyszał za sobą kroki, jakby się ktoś skradał. Postanowił wytrzymać narastające napięcie i przyłapać intruza wzrokiem.

Jak postanowił tak też uczynił. Zamarł w bezruchu sparaliżowany tym, co ujrzał.

- Zuzanna?!!! - krzyknął.

Stała przed nim ubrana w różnokolorowe fatałaszki, z nierównym, acz wyrazistym makijażem, dawno zapomniana przyjaciółka z dzieciństwa.

Pojawiła się, gdy miał trzy lata i towarzyszyła mu do siódmego roku życia. Była jego jedyną szczerą i bezwarunkowa przyjaciółką, której powierzał swe sprawy i sekrety. Miała tę właściwość, że zawsze była przy nim, gdy jej potrzebował. Nikt poza bardzo młodym Panem C. jej nie widział i nie słyszał. Była oddana mu bezwarunkowo, ale nadszedł taki dzień, gdy po przebudzeniu się nie zastał jej w fotelu, na którym siadała tuż przy jego łóżku.  Opuściła go bez uprzedzenia. Na początku tęsknił, złościł się i płakał. Później zrozumiał, że była tylko tworem jego wyobraźni. Zuzanna odpowiadała jego potrzebie bliskości i oddania.

Spojrzała na niego, jak dawniej i obdarzyła tym charakterystycznym zniewalającym uśmiechem.

- To ja, Caddi! - wyszeptała wzruszona. - Poznałeś mnie... Dawno się nie widzieliśmy.

Nic się nie zmieniła przez te lata. Zawsze była stara. Jedno oko zachodziło bielmem, a w uśmiechu szczerzyła wszystkie trzy zęby. Miała jednak w sobie coś, co sprawiło, że Pan C. znów poczuł się małym chłopcem. Czuł się bezpiecznie. 

- Tęskniłem - wypowiedział z trudem. - Nie sądziłem, że kiedykolwiek się spotkamy.

- Wróciłam... - oznajmiła Zuzanna. - Chcesz bym została?

- Tak!

cdn.

Pestka nasłuchuje odgłosów lasu.

Zuzanna Odnaleziona:-)))

To o niej napisał kiedyś piosenkę Pan Leonard C.
Czyżby kiedyś też z nim była?

W swe miejsce nad rzeką
Zabiera cię Zuzanna
Możesz słuchać plusku łodzi
Możesz zostać z nią do rana
Wiesz że trochę źle ma w głowie [...]

Dziś Zuzanna za rękę

Prowadzi cię nad rzekę
Cała w piórach i w łachmanach
Z jakiejś Akcji Dobroczynnej [...]

I już chcesz z nią powędrować
Powędrować chcesz na oślep
Wiesz że można jej zaufać
Bo dotknęła twego ciała
Myślą swą

TRWAM I CZUWAM >>>>

_______________________