Gra w feromony

Ponad trzydzieści lat temu Pan C. studiował z Jankiem Wróblewskim, przesympatyczny, uczynnym, ale lekko zakręconym studentem z niewielkiej wioski na Kujawach. Janek preferował specyficzny styl ubierania się i dbania o powierzchowność, ale z czasem wszyscy się do tej odmienności przyzwyczaili. Określony rodzaj i kolor ubrań, kroje koszul i używanej wody kolońskiej. Zwłaszcza ta ostatnia sprawiała, że z zamkniętymi oczami można było wyczuć jego obecność. Reszta kolegów używała produkowanego na licencji francuskiej brutala, a co zasobniejsi w bony towarowe PeKaO znaczyli się wodą old spice kupowaną w Pewexie.

Janek czasami wychodził do miasta w towarzystwie Mariana i Pana C. Obok akademika stał kiosk. Podeszli do niego i Janek poprosił dwie wody kolońskie o wdzięcznej nazwie przemysławka. Lubił mieć zapas tego specyfiku. Kioskarka podała, Janek postawił je na zewnętrznym parapeciku i sięgnął do portfela, by uiścić należność. W tym samym momencie wyrósł jak z podziemi nieogolony i wychudzony pracownik piątej zmiany. Chwycił jedną buteleczkę, odkręcił, przystawił do ust i w kilka sekund wyssał zawartość. Beknął donośnie, zakręcił i odstawił buteleczkę.

– Dziękuję! Tego mi było trzeba – powiedział z zadowoleniem do zaskoczonego Janka.

Powyższa historia wychynęła  z odmętów pamięci po tym, jak Marian opowiedział Panu C. o powrocie Heli ze szkolenia. Przekraczając próg domu nie nawiązała w żaden sposób do pliszek, przed którymi ostrzegała ukochanego, ale za to dostarczyła mu nowych wzruszeń.

– Stęskniłam się za tobą – wyszczebiotała radośnie. – Jak dobrze znów być w domu i blisko ciebie. Tęskniłeś za mną?

– Oczywiście – odpowiedział Marian z entuzjazmem.

– Tak czułam – skwitowała i dodała zaraz: – Mam nadzieję, że z Caddim nie wpadliście na jakieś idiotyczne pomysły.

– No coś ty! Tylko raz spotkaliśmy się na piwie.

– Ok, ok! – skwitowała i przeszła do tematu, który chciała z siebie wyrzucić jak najprędzej – A wiesz, że mam dla ciebie prezenciki?

– O! – zareagował Marian zastanawiając się jakąż tym razem niespodziankę zgotowała Hela.

Zrzuciła płaszcz i wygodnie usiadła na kanapie. Marian w tak zwanym międzyczasie przygotował kawę i podał Heli.

– Wiesz, Marian, ostatnio dużo słyszałam o feromonach...

– Sprawa feromonów jest niejasna, do końca nie przebadana u ludzi.

– Naukowo może nie do końca, ale w praktyce coś takiego istnieje – stwierdziła z charakterystycznym sobie przekonaniem – Występuje wiele feromonów, ale najciekawsze są dwa. Pierwsze to takie agregacyjne, nazywane też płciowymi. Służą do przywabiania płci przeciwnej. Drugie zaś to feromony antagonistyczne i służą do odstraszania konkurencji.

– Widzę, że nowinki to twoja specjalność. Co wyjazd to jakaś nowość – wtrącił Marian.

– Żadne nowinki, kochanie, ale praktyczne rozwiązania – perorowała Hela.

Mówiąc to otworzyła torebkę i wyjęła dwa flakony. Pierwszy zawierał wodę kolońską opisaną przez Pana C. w pierwszej scenie, drugi zaś był nieco mniejszy, subtelniejszy w wyglądzie i bez etykiety. Marian nie był w stanie zidentyfikować zawartości.

– Co to jest? – zapytał.

– Mój drogi – mówiła słodko Hela – ten mniejszy flakonik zawiera wodę, którą lubię i której będziesz używał tylko wtedy, gdy będziesz ze mną. Większy będziesz stosował wychodząc do pracy lub gdziekolwiek indziej... beze mnie. Ten właśnie zawiera taki feromon... antagonistyczny.

– A jak się nazywa ta twoja ulubiona woda?

– To moja słodka tajemnica – skwitowała Hela. – Nie chcę, by przyszło ci do głowy kupić ją  i używać  poza domem. Będę ją miała zawsze przy sobie.

Appendix (2012-10-30 godz. 10:37)

A to propozycja  Wugusia - feromon antagonistyczny zawarty w "Prastarej"