Nasz pan

Klient nasz pan, ale my nie jego pieski.

Z tym powiedzeniem Pan C. po raz pierwszy zetknął się w połowie lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Pracował wówczas w dużej ogólnopolskiej firmie handlowej. Słowa te wypowiedziała w jego obecności pani Elżbieta, kobieta po pięćdziesiątce i z dużym doświadczeniem handlowym w centralach spółdzielni ogrodniczych, które do reformy Balcerowicza trzęsły rynkiem owoców i warzyw. Te czasy bezpowrotnie minęły, gdy tylko niewidzialna ręka rynku położyła się cieniem na wszystkim, co do tej pory było odgórnie regulowane i dogadane. Pani Elżbieta w powyższy sposób wyraziła przekonanie, że klient nie jest najważniejszy.

Przywołane na początku słowa Pan C. przypomniał sobie w dość dziwnych okolicznościach. Kilkanaście dni temu odwiedził nowo otwarty sklep spod znaku muszkieterów. Zakupów wielkich nie zrobił, bo tylko trzy kilogramy mąki i jedno wino. Podszedł do kasy i karnie stanął w kolejce. Był trzeci. Wyłożył zakupy na taśmę i czekał. W tzw. międzyczasie wyjął telefon, wysunął go na długość ręki, aby uzyskać stosowną odległość od szwankujących oczu i przeczytał SMS. Trwało to kilkanaście sekund, po czym telefon schował do kieszeni. Gdy przyszła jego kolej kasjerka wstała z fotelika, ostentacyjnie przechyliła się przez taśmę i zlustrowała wózek Pana C. Wzdrygnął się przez moment, a krew nieomalże się w nim zagotowała. Wytrzymał i nic nie powiedział.

Kasjerka - miała około dwudziestu pięciu lat - sprawnie przesunęła produkty nad czytnikiem, przyjęła pieniądze i wydając resztę powiedziała opryskliwym i pouczającym tonem:

– Na przyszłość proszę niczego w sklepie nie fotografować!

W pierwszej chwili Pan C. nie skumał, o co kaman.

– Czy może pani powtórzyć, bo nie zrozumiałem.

– Widziałam, jak czekając w kolejce robił pan zdjęcia komórką. Tego nie wolno robić w sklepie.

W tym momencie Pan C. nie zdzierżył.

– Odnoszę wrażenie, że pani się nieco zagalopowała – powiedział do kasjerki.

– Ja tylko grzecznie zwracam panu uwagę.

– Jest pani niegrzeczna...

– Ależ jestem bardzo uprzejma...

– Nie wydaje mi się, aby pani mniemanie było zgodne z prawdą – wycedził Pan C. – Najpierw ostentacyjnie zagląda mi pani do wózka, jakbym chciał coś ukraść, a teraz poucza mnie o zakazie fotografowania.

– Ale... 

– Pierwszy raz spotyka mnie taka impertynencja i brak szacunku dla klienta. Proszę o przywołanie kierownika.

– Niech pan nie blokuje kolejki – próbowała wywrzeć presję kasjerka.

– Mam czas, natomiast pani ma niepowtarzalną okazję, by mnie przeprosić.

Świadkowie zdarzenia poparli Pana C., a koleżanki z sąsiednich kas z uwagą śledziły przebieg zdarzenia.  Jedna z nich podeszła do kasjerki obsługującej Pana C. i wyszeptała jej coś na ucho. Słuchająca najpierw pobladła, by po chwili wystrzelić krwistym rumieńcem. Przytaknęła głową, jakby potwierdzała, że zrozumiała. Odwróciła się w kierunku Pana C., wstała i powiedziała:

– Moje zachowanie był niestosowne. Proszę przyjąć moje przeprosiny.