Prawo serii

Majowie zapowiadali koniec świata na 21 grudnia, ale później, ze względu na akcję promocyjną toyoty, odwołali. Niektórzy twierdzą, że tylko przesunęli o pół roku. Jednak według wszelkich znaków na niebie i ziemi koniec świata zaczął się klarować w poniedziałek jedenastego lutego. Wtedy to Benedykt XVI niespodziewanie zapowiedział zrzeczenie się urzędu biskupa Rzymu.  Kardynał Sodano w emocjonalnej wypowiedzi stwierdził, że ta decyzja papieża jest, jak grom z jasnego nieba i rzeczywiście... piorun uderzył w bazylikę świętego Piotra. Wielu odebrało to zjawisko, jako widomy znak z nieba, że to początek końca. Dwa dni później w Rosji spadł meteoryt, który wyrządził wiele szkód materialnych  i ranił ponad tysiąc osób. W tym samym dniu niedaleko Ziemi przeleciała planetoida 2012 DA14 i wywołała mnóstwo spekulacji o  katastrofalnych skutkach, gdyby doszło do kolizji. Wreszcie w czwartek Pan C. dowiedział się, że odjechał z zaprzyjaźnionej stacji paliw bez uiszczenia zapłaty, o czym poinformowała go policja.

Chciałoby się, aby ta szczególna koincydencja i splot negatywnych zdarzeń nie miał związku z końcem świata i żeby już nic dziwnego nie miało miejsca. Nic bardziej mylnego. Pan C., w ferworze wtorkowych zajęć, w ósmym dniu od decyzji papieża, doświadczył dopełnienia serii znaków. Zatrzymał samochód na chwilę przed instytucją, w której miała coś do załatwienia osoba, z którą podjechał. Czekał w samochodzie, czytał gazetę, gdy w trybie pilnym poproszono go, by dołączył na chwilę. Nie wyłączając silnika wybiegł bez kurtki jedynie z dokumentami i telefonem. Oczywiście skutecznie zamknął samochód z kluczykami w stacyjce.

I jak tu nie wierzyć w koniec świata?

Panu C. pomógł młody chłopak ze sklepu z telefonami. Wyjął z szafki druciany wieszak, rozprostował go i z pomocą kolegi otworzył drzwi samochodu. Przysługa i sprawność działania zostały wycenione na pięćdziesiąt złotych. Niewiele, jak na rozprawienie się ze zwiastunem końca świata.