Krem

Hela, przy całej powadze w traktowaniu Mariana i żywionej o niego zazdrości, w stosunku do siebie zachowuje spory dystans. Znającym ją z poprzednich wpisów trudno w to uwierzyć, ale tak jest. Czasami tylko narrator opisujący Helę nieco przerysowuje niektóre jej zachowania dla dodania smaczku opowieści, ale w gruncie rzeczy oddaje istotę rzeczy.

W pewnym wieku kobieta zaczyna używać coraz więcej różnego rodzaju kosmetyków. Mężczyźnie trudno to wszystko nazwać i wymienić, bo jest to rzeczywistość całkowicie mu obca. Kosmetyki dla niego to coś tak trudnego do ogarnięcia, jak kolory z całą gamą odcieni i niuansów. Marian ma w swoim zestawie (słownie) jeden żel do kąpieli i mycia włosów, krem nivea i pastę do zębów. Natomiast to, czym dysponuje Hela zajmuje większość półek i półeczek w łazience. Zdarzyło się raz, że ulubiony krem Mariana został wyczerpany i postanowił posłużyć się jakimś specyfikiem należącym Heli.

– Heluś – zawołał Marian z łazienki – który krem mogę użyć do twarzy?

– Masz przecież ten swój...

– Właśnie się skończył. Jest tu jakiś, który ma fajną konsystencję.

Nim Hela wpadła do łazienki już naniósł nieco na policzki i czoło.

– Czego ty używasz? To jest przecież krem przeciw zmarszczkom.

– To chyba dobrze – powiedział Marian – będę gładszy.

– To jest do kobiecej skóry! Mamy różne pH.

– Aha... A to jest jakaś różnica? – zdziwił się Marian.

– Oczywiście! Zaczekaj chwilę, zaraz znajdę ci coś neutralnego.

Gdy Hela przeglądała swoją galerię kremów Marian przyglądał się jej z zaciekawieniem i w pewnym momencie zapytał:

– A ten krem przeciw zmarszczkom to pomaga ci jakoś tak szczególnie?

– Nie, nie pomaga! – odpowiedziała Hela i rzucając kokieteryjne spojrzenie dodała: – Najważniejsze, że dobrze się po nim czuję.