Arka Mariana

– Wiesz, kochanie – zwróciła się Hela do mężczyzny swojego życia – tak sobie czasami myślę o całkowicie hipotetycznej i wręcz nierealnej sytuacji, ale jak najrealniej związanej z tobą...

Marian z wyrazem zdziwienia podniósł wzrok znad czytanej książki i czekał na ciąg dalszy.

– No co tak na mnie patrzysz? – przerwała Hela.

– Patrzę i słucham z największym zainteresowaniem, kochanie.

– Na pewno?

– Heluś najdroższa. 

– Już dobrze, bo pomyślałam, że irytujesz się.

– W żadnym razie! – zapewnił Marian. – Dopowiedz to wszystko, o czym zaczęłaś mówić.

–  Wyobraź sobie – kontynuowała Hela wygodnie sadowiąc się na fotelu. – że w pewnym momencie twojego życia, może już niebawem, przemówi do ciebie przez aniołów, a może nawet i przeze mnie, Jahwe-Bóg i poleci ci zbudowanie arki lub czegoś podobnego...

Marian czuł, jak  oczy coraz bardziej mu okrągleją i, o ile na początku przypominały dwuzłotówki, tak w tej chwili na pewno wielkością zbliżały się do... cztery dziewięćdziesiąt dziewięć.

– Heluś! O czym ty mówisz? Po pierwsze jesteś niewierząca, a po drugie to Noe dostał taką misję. Mnie daleko do tego patriarchy.

– Ale czy pozwolisz mi dokończyć?

– Nie... znaczy się oczywiście.

– Chodzi mi o to, czy gdybyś otrzymał taką misję to, co byś wziął na pokład tego swojego koraba oprócz mnie?

– Oj, Heluś najdroższa – żachnął się Marian. – To oczywiste, że przede wszystkim moje kosmetyki. 

– Tak... nivea, wash and go i pastę do zębów – wycedziła przez zaciśnięte usta. – Pytam poważnie, bo dryfowanie taką arką mogłoby trwać wiele tygodni, a może nawet miesięcy. Nie wiadomo, gdzie po opadnięciu wód osiadłby nasz statek.

– Jak to nie wiadomo? Przecież to proste – uciął Marian – na Borneo.

– Jak zwykle nie potrafisz ze mną rozmawiać – obraziła się i nadąsała Hela. – Dlatego teraz proszę czytelników, by podpowiedzieli, co najlepiej wziąć na taką arkę? Co będzie najbardziej przydatne i praktyczne?

Arka Mariana