Scholastyka

Dziś obchodziłaby imieniny. Odeszła niecałe dwa miesiące po wyborze Josepha Ratzingera na stolec Piotrowy. Urodzili się w tym samym roku. Cieszyła się z tego wyboru kardynałów. Przechodząc na drugą stronę była utrudzona doczesnością, która w ostatnich latach życia setnie jej dokuczyła. Ale nie zawsze tak było.
Pamięć o kochanych osobach jest jak taśma filmowa, którą za każdym razem składamy na nowo. Sklejamy i opowiadamy przede wszystkim o sobie samych.
Z pamięci przywołuję pierwszy dzień w przedszkolu, do którego mnie zaprowadziła, gdy ukończyłem trzy lata. Miałem wtedy na sobie krótkie spodenki w stalowym kolorze i podkolanówki. Kilka lat później była ze mną na rozpoczęciu roku szkolnego, gdy zaczynałem naukę w szkole podstawowej. Miałem wtedy na sobie niebiesko-biały sweter, który przyszedł w paczce z Ameryki, i długie granatowe spodnie. Czułem, że wyrastam z krótkich spodenek.
Starała się być obecna we wszystkim, co dla mnie ważne. Życie sprawiło, że ciągle się spieszyła i o coś zabiegała. Nie dla siebie, ale dla mnie i starszego rodzeństwa.
Gdy byłem nastolatkiem to zimą sprawdzała, czy noszę czapkę, czy zakładam kalesony i ciepłą podkoszulkę. Obruszałem się twierdząc, że jest ciepło, a poza tym to już mam swoje lata. Nie zważała na moje protesty, prychania i obruszenia.
– Jestem twoją mamą i tak już będzie dopóki będę żyła.
Z czasem, gdy już popełniłem małżeństwo i odwiedzałem ją z jej wnukami, nadal sprawdzała, czy dbam o siebie. Przyzwyczaiłem się do tego rytuału i wyrzutów, które robiła mi z powodu, że nie ubieram się stosownie do pory roku. Dziś, gdy jej już nie ma, brakuje mi tego wszystkiego, przed czym się tak kiedyś broniłem.

W judaizmie poznanie prawdziwego imienia człowieka uznawano za klucz do otwarcie podwoi i uzyskania nad nim władzy. Scholastyka zwracała się do mnie i przywoływała imieniem, które wyrażało jej bezgraniczną miłość. To imię jest tajemną formułą rozsuwającą kokon, który mnie szczelnie otacza. Kto je pozna i użyje zyska do mnie dostęp.

Scholastyka (1970)