Zakochany złoczyńca

Minione dni Pan C. spędził w nadmorskiej mieścinie o wdzięcznej nazwie Mielno. Mielno, jak Mielno, łatwo się wymawia i zapisuje, choć nie wiadomo, czy jest to dobry zestaw liter na hasło do komputera. W każdym razie wydaje się lepsze niż takie QWERTY. 

Na dzień przed powrotem w domowe pielesze zauważył na swoim ulubionym smartfonie trzy nieodebrane połączenia od ukochanej siostry. 

– Dlaczego nie odbierasz  telefonu? – zaczęła z wyrzutem, gdy oddzwonił.

– Przecież wiesz, gdzie jestem – tylko tyle zdołał powiedzieć, bo ona mówiła dalej.

– Była u mnie policja. Zatankowałeś na stacji Bliska w K. i nie zapłaciłeś za benzynę. Byłeś wtedy moim samochodem.

– Naprawdę? – zapytał zaskoczony Pan C. – Widocznie miałem jakiś zakręcony dzień.

– Zawsze jesteś zakręcony. Przez ciebie stracę zdrowie. Chcą cię w tej sprawie przesłuchać.

Z tą benzyną to jakaś dziwna sprawa. Pan C. wydaje się być naznaczonym przez jakiegoś złośliwego duszka. Benzyna i poruszanie się po polskich drogach regularnie odbija się mu czkawką. Pechowe zdarzenie miało miejsce już w lipcu 2009. Opisał to we wpisie pod tytułem Kolor benzyny. Warte odnotowania jest także, udokumentowane stosowną fotografią (i opisane), podróżowanie przez miejscowość Biały Bór.

Ale do rzeczy. Po alarmującym telefonie roztrzęsionej siostry znalazł w internecie numer telefonu do rzeczonej stacji paliw. Tankował tam przynajmniej raz w tygodniu, za każdym razem solidnie płacił i brał fakturę. Przedstawił się, powiedział w jakiej sprawie i że chce zapłacić za paliwo, ale może to zrobić dopiero w sobotę.  Po chwili oddzwoniła do Pana C. pracownica stacji i poinformowała, że kierownik, z którym można to załatwić, będzie w pracy w sobotę od dwunastej.

W sobotnie południe, gdy Pan C. uruchamiał samochód, zadzwonił telefon.

– Dzień dobry, z tej strony kierownik stacji Bliska w K... Czy rozmawiam z Panem C.?

– Tak, właśnie wyjeżdżam do pana.

– Tylko chciałem poinformować, że już jestem i czekam na pana.

Po kilkunastu minutach Pan C. dotarł na miejsce i wszedł do pomieszczenia biurowego.

– Dzień dobry – powiedział przekraczając próg – nazywam się C. Proszę powiedzieć dlaczego przekazujecie mi zaproszenie na spotkanie przez policję?

Kierownik przepraszał i tłumaczył, że mają takie procedury i nie wolno im postąpić inaczej, a nie mieli do niego kontaktu.

– A nie wystarczyło w systemie wrzucić numer pojazdu i już byście mieli wszystkie namiary na mnie? Przecież regularnie u was tankuję. Tak traktujecie stałych klientów?

– Nie pomyśleliśmy i wszystko poszło z automatu. Naprawdę jeszcze raz pana przepraszam.

Przeprosiny przeprosinami, ale procedura wszczęta. Kilka godzin później Pan C. zjawił się na komendzie policji. Prowadzący sprawę policjant powiedział:

– Już wszystko wiem. Dzwonił kierownik stacji i powiedział, że jest pan ich stałym klientem.

– I co mi z tego skoro musiałem tu przyjechać.

– No tak! Musimy to przejść, bo procedura karna została już wszczęta.

No i masz babo placek! 
Policjant postawił Panu C. zarzut kradzieży trzydziestu litrów paliwa i ucieczkę ze stacji paliw bez uiszczenia stosownej zapłaty. Przywołał paragrafy i zapytał, czy Pan C. przyznaje się do winy.

– Nie przyznaję się do zarzutu kradzieży, natomiast potwierdzam fakt odjechania ze stacji bez uregulowania należności.

– Ale to jak mam to napisać w protokole?

– Proszę pana – powiedział Pan C. – pan wie, że czasami w sprawach karnych jest tak, że nie ma czynu, a jest tylko usiłowanie popełnienia. Usiłowanie także samo podlega paragrafom.
– No tak bywa – potwierdził skwapliwie.
– Widzi więc pan, że nie zawsze sprawy tak wyglądają, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. W moim przypadku było nie usiłowanie, ale popełnienie bez uświadomionego zamiaru i nawet świadomości, że coś takiego miało miejsce.

Konsternacja na twarzy policjanta sięgała zenitu. Próbował rozłożyć na czynniki pierwsze i zrozumieć zakręconą wypowiedź Pana C.

– Byłem zamyślony, a może rozmawiałem przez telefon i zdarzyło się coś, sam nie wiem co, że wyjechałem ze stacji w przekonaniu, iż wszystko zostało już uregulowane. Proszę pana, jestem ich stałym klientem, więc jaki miałbym powód zaboru mienia w ilości trzydziestu litrów?

– A może był pan zakochany i chodził z głową w chmurach? – podpowiedział przytomnie policjant.

– Otóż to! – przytaknął Pan C. – Z jednym tylko, ale istotnym zastrzeżeniem: nie, że "był", ale "jest permanentnie zakochany". Ten typ, taki jak ja... tak ma. 

– To wszystko wyjaśnia – powiedział z uśmiechem i zrozumieniem policjant. – Zazdroszczę panu.

– Powiem panu więcej – dopowiedział Pan C. – sam sobie też... zazdroszczę.

Mielno nocą