Postawa kucająca

Pan C. ma określony stosunek do religii katolickiej i z racji tegoż stosunku nie wchodzi jej w drogę, bo i po co. Są jednak w życiu sytuacje, gdy powinności rodzinne wymagają pojawienia się w miejscach publicznego praktykowania wiary przez katolików. Przebywanie w tych miejscach to wyraz jego otwartości i tolerancji. Można przyjąć, że w tej materii należy go uznać za rodzaj wzorca z Sèvres dla feministek, antyklerykałów, ateistów, homofilów, demokratów, zwolenników zamachu smoleńskiego, czy choćby katolików.

Okoliczności skłaniające Pana C. do pojawienia się w kościele lub jego otoczeniu są cztery: chrzciny, ślub, pogrzeb i... odpust w miejscowości G. O ile trzy pierwsze powody nie budzą wątpliwości to wyjaśnienia wymaga ostatni. Otóż odkąd Pan C. popełnił małżeństwo stało się jasne, że zaakceptował pewne rytuały praktykowane w rodzinie Koleżanki Małżonki, a odpust w w miejscowości G. należał do jednego z nich. Taka sympatyczna i miła okazja do corocznych spotkań rodzinnych. Wszystko zawsze zaczyna się od mszy odpustowej. Dla Pana C. nie jest to problemem. Skromnie staje z boku i pozwala myślom swobodnie wypełniać czas.

Wczoraj, gdy Pan C. znalazł się w opisanej powyżej okoliczności, przypomniały mu się słowa wypowiedziane przez premiera Donalda Tuska, że posłowie jego partii nie będą klękali przed biskupami. No i masz babo placek! Pan C. patrzy, a tu zaraza nieklęczenia rozlała się na lud boży. Jak widać poniżej upowszechniła się postawa kucająca i Pan C. nawet przez moment pomyślał, że wierni posłuchali Tuska. Z błędu wyprowadził go zaprzyjaźniony bloger z Brazylii. Po zobaczeniu zdjęcia skwitował: takie to są skutki pokazywania w tv filmów o Indianach z Boliwii...

Postawa kucająca

Wsparcie dewocyjne

Wsparcie dewocyjne cd.