Tata, tata!

Dziecko płci właściwej stało się ostatnio sentymentalne. Przejrzało albumy ze zdjęciami i poprosiło o zeskanowanie kilku, by mieć do nich dostęp w formie cyfrowej. Były to zdjęcia osób emocjonalnie mu najbliższych. Pan C. poczuł drżenie serca widząc, że męski potomek dojrzewa do pielęgnowania rodzinnej pamięci. Jeszcze niedawno wątpił, czy będzie miał komu przekazać genealogiczny urobek, a tu taka prośba.

Jedna z wybranych fotografii przywołała wspomnienia z niezbyt odległych czasów.

Pan C. miał prawie trzydzieści lat, gdy upomniało się o niego wojsko polskie, które raptem kilka miesięcy wcześniej zrezygnowało z propagandowego przydomka ludowe. Był piękny słoneczny sobotni poranek pierwszego sierpnia tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego roku, gdy starszy brat odwiózł go do jednostki wojskowej. Przekroczenie strzeżonej bramy wiązało się z koniecznymi zmianami wyglądzie takimi, jak skrócenie włosów, czy zgolenie czarnej brody, która dotąd pokrywała twarz Pana C.

Do czasu przysięgi podchorążowie pod żadnym pozorem nie mogli opuszczać jednostki. Wyglądało na to, że dorośli mężczyźni, którzy w cywilu byli mężami, ojcami, nauczycielami, a jeden nawet był prokuratorem, wraz z przywdzianiem munduru stali się w świetle regulaminu wojskowego nieodpowiedzialni i trzeba było ich trzymać pod nadzorem w jednostce. 

Po tygodniu pojawiła się w jednostce Koleżanka Małżonka w towarzystwie trzy i pół letniego Pierworodnego Szczęścia. Telefon z posterunku przy bramie wejściowej przywołał Pana C. Z daleka zobaczył żonę i ukochaną córeczkę, którą przywołał po imieniu.
– Tata, tata, tata! – wołała dziewczynka i pobiegła w kierunku szczęśliwego ojca.
Pan C. przyklęknął, by się z nią przywitać, ale ona zatrzymała się przed nim, jak wryta. Spojrzała zaskoczona na nieznajomego mężczyznę bez brody, jej minka z uśmiechniętej ułożyła się w podkówkę, a z oczu pociekły łzy.
– ... to nie tata! – skwitowała z rozczarowaniem i uciekła do matki.

Siły Zbrojne RP, Sieradz 1990