Trofearium*

Przyznam, że czas przesilenia wiosennego sprawia, iż wena blogowa na chwilę odeszła. Na szczęście ostały się skojarzenia, które jakoś nigdy mnie nie opuszczają. W minionym tygodniu zatrzymałem się w zajeździe, którego ściany były strojne dziwnymi przedmiotami. Popijając herbatę przyglądałem się im z zaciekawieniem.
W  pewnym momencie wyobraźnia została uwolniona i zaczęła pracować w sposób niezależny od woli, a myśli,  niczym dorzecze Amazonki, wiły się zaskakującymi meandrami. Czas i miejsce zostały przetworzone i przenicowane prawie tak, jak w filmie "Kontakt". Nagle znalazłem się z wizytą u energicznej biznesłomen, której salon wypełniało mnóstwo przedmiotów i pamiątek. Były to okazy zasuszonych egzotycznych roślin, maski z Afryki, meksykańskie kapelusze i maty,  czy choćby greckie amfory i wazy. 

– Widzę, że zainteresowały pana moje pamiątki – zagadnęła.

– Przepraszam za ten rozbiegany wzrok – odpowiedziałem – ale nie mogłem się oprzeć. Tyle tu tego, że dech zapiera.

– Zanim przejdziemy do interesów mogę przez chwilę opowiedzieć panu o tych przedmiotach. Każdy ma swoją historię.

Opowieści o wycieczkach i podróżach zajęły dobre pół godziny. Na koniec podeszliśmy do miejsca, w którym na ścianie wisiało poroże łosia i skóra dzika.  Przez moment zastanawiałem się, czy ta kobieta uprawia łowiectwo. Zapytałem nieśmiało:

– A te zdobycze?

– A to? To nic szczególnego – odpowiedziała z błyskiem w oku. – Poroże należy do byłego męża, a skórę zdjęłam z... wiarołomnego kochanka.

*trofearium (neologizm): miejsce składowania trofeów.