Tupot białych... mefff

Barek na trunki i stosowne szkło to coś, co znajduje się w każdym... prawie każdym domu. Ma je nauczyciel z nauczycielką, urzędnik, ksiądz i policjant. A Wuguś z Wichrowych to ma nawet piwniczkę, ale to już wyższa szkoła jazdy. Barek ma swoje miejsce także u Pana C. i jego przyjaciół Mariana i Heli. Zasobność tych szczególnych sejfików zależna jest od upodobań i fantazji właścicieli.

Przed kilku laty córka Mariana i Heli przygotowywała się do pierwszej komunii. Obydwoje nie należeli do osób szczególnie religijnych, ale chcieli dziecku dać możliwość wyboru. Plan związany z tą uroczystością był bardzo napięty. Zwłaszcza dla Heleny. W piątek trzeba było pójść z dzieckiem do spowiedzi, a później przygotować, co nieco dla gości, którzy mieli zjechać z daleka dzień przed uroczystością. Ale zacznijmy do początku.

O siedemnastej w piątek Hela ze swoim Heleniątkiem i jej chrzestną karnie stawiły się w kościele i ustawiły w kolejce do spowiedzi. Mariana tam nie było, gdyż od zawsze uważał, że z Panem Bogiem lepiej mieć ograniczone kontakty, a jeśli już będzie to konieczne to być w relacjach osobistych. Poza tym Bóg - tak uważał Marian – ma cały świat na głowie i nie zamierzał zawracać Mu gitary jakimiś osobistymi pierdołami. Jednak Hela chciała w tym wszystkim być ze swoim dzieckiem. 

Około osiemnastej było już po stresie i wróciły do domu Heli. Dancia, chrzestna Heleniątka, miała pomóc w przygotowaniu paru sałatek i przekąsek. W tym miejscu wypada gwoli kronikarskiej rzetelności napisać, że Dancia była dla Heli kimś takim, jak Pan C. dla Mariana.

– Wiesz, Dancia – zagaiła Hela, gdy weszły już do domu – ta spowiedź była dla mnie dość traumatyczna.

– Dla mnie też.

– Może się nieco zrelaksujemy?

– Ale jak?

– Zajrzyjmy do barku – powiedziała Hela. – Po kieliszeczku czegoś mocniejszego nie przeszkodzi nam w kuchennych zajęciach.

Jak powiedziały tak zrobiły. W barku stało kilka butelek, ale żadna pełna. Resztki gorzkiej żołądkowej, niedopity ballantine, bols, jakieś martini cytrynowe, puszka piwa i tym podobne wynalazki. Zaczęły od kieliszeczka gorzkiej żołądkowej miętowej. To ulubiony trunek Heli. 

Z kulinarnych przygotowań niewiele wyszło. Bliskość barku sprawiła, że tego wieczoru do znajdującej się tuż obok kuchni już nie dotarły. Babskie rozmowy wsparte mieszankami procentów zeszły im do drugiej w nocy. Marian próbował delikatnie przypomnieć, że następnego dnia będą goście, że kuchnia, że trzeba by coś przedsięwziąć, ale nie z Helą takie sugestie i uwagi. 

O siódmej rano zadzwonił budzik, który rozorał mózg Heli. Głowa zajmowała połowę poduszki, a oczy miały pole widzenia w zakresie, jaki daje dziurka od klucza. Udało się jej dotrzeć do łazienki, obmyć twarz i ubrać dres. Powoli zeszła po schodach do salonu, gdzie Marian w fotelu już popijał czarną kawę. Nim zdążyła poprosić go o to samo z radia zaczął sączyć się niczym koszmarny wyrzut sumienia... Tupot białych mew.