Appendix do... tupotu mefff

Poprzedni wpis przywołał wiele indywidualnych wspomnień związanych z przeżytym  syndromem dnia następnego. Niezależnie od tego pojawiły się dociekliwe pytania o Dancię, która towarzyszyła Heli. Obiecałem, że delikatnie dopytam i jak tylko cokolwiek się dowiem to uprzejmie doniosę. Przedstawiony wczoraj w okrojonej formie dialog pomiędzy przyjaciółkami wyglądał mniej więcej tak:

– Co wybierasz, Danciu?

– Wiesz przecież, że nie cierpię alkoholu w żadnej postaci.

– Zatem czego się napijesz, bo ja lubię wszystko poza anyżówką – powiedziała Hela

– Obojętnie co, byle było mocne i dużo –  odpowiedziała z niekłamaną niechęcią  Dancia.

Co było dalej już wiemy. Barek Mariana został opróżniony i około drugiej w nocy Hela z Dancią zakończyły kuchenne rewolucje, czyli mówiąc językiem zrozumiałym: nie poczyniły żadnych kulinarnych przygotowań, które wcześniej były zamierzone. Dancia mieszkała dwa domy dalej, więc wzięła swoją torebkę i lekko chwiejnym krokiem – z naciskiem na słowo "chwiejnym" – udała się do siebie. Od strony ulicy był niewysoki płotek, który służył jej za podpórkę. Z trudem dotarła przed drzwi domu. Torebka była przepastna i miała problem ze znalezieniem kluczy. Nie chciała dzwonić, by nie obudzić domowników, a zwłaszcza męża. Gdy wreszcie znalazła klucze szszszczęśliwa przytrzymując się kolumienki próbowała wsunąć je w zamek. Nie dała rady, a delikatność i subtelność jej ruchów słyszane było w promieniu kilkudziesięciu metrów.

Po chwili uchyliły się drzwi, w których stanął mąż Danci, Gdy ją zobaczył słaniającą się na nogach i poczuł charakterystyczny oddech zapytał podniesionym głosem:

– Do jasnej cholery! Hałasujesz, budzisz mnie i sąsiadów. Gdzie byłaś do tej pory???

– No jak to gdzieee? – odpowiedziała spowolnionym i rozciągniętym głosem – Jestem chrzestną Heleniątka i byłam z nią w... kościoooole.