FADO

Kilka dni temu Hela wróciła z pracy bardzo podekscytowana. Niewiele mówiła, ale Marian czuł, że szuka okazji, by wyrzucić z siebie to, co ją nakręcało. Dostrzegał, że była na granicy eksplozji... Muszę, bo się uduszę.

– Wiesz, kochanie, dawno nie byliśmy na romantycznej kolacji.
– Ależ codziennie mamy kolację – skwitował Marian – no chyba, że ty lub ja jesteśmy gdzieś na wyjeździe.
– Marian... ale mi się marzy czasami właśnie takie miejsce, jak Fado, gdzie jest stolik dla dwojga, od sali oddziela nas dyskretny parawan, a w tle sączy się nastrojowa muzyka. Marzę, by twarze rozświetlał migocący płomień świecy i... tylko my.

Pan C. i czytelnicy wiedzą, że jak Hela sobie coś umyśli to jest niczym buldożer i nic nie jest w stanie jej powstrzymać. Swoje zamierzenie doprowadza do końca. Marian też to wie, choć czasami wydaje się mu, że jest inaczej. Ale... to mało znaczący szczegół. 

Około dwudziestej znaleźli się w wymarzonym przez Helę miejscu. Marian odetchnął i nawet czuł zadowolenie, że wyszli z domu. Kelner podał karty i wycofał się dyskretnie wyczekując ich decyzji. Po chwili Hela znacząco odwróciła głowę dając znać, że jest już gotowa złożyć zamówienie. Dobitnym i wyraźnym głosem odczytywała z karty swój wybór.

– A teraz Ty, kochanie – zwróciła się do Mariana.

Marian mówił tak cicho, że kelner kilkakrotnie prosił o powtórzenie, by dokładnie zanotować jego zamówienie.  Nie krył poirytowania, które w pewnym momencie znalazło finał w uwadze:

– Pan to chyba nigdy nie pokłócił się ze swoją żoną.

Inspiracja: Wuguś w Wiedniu.