Nadtroskliwość

Marian zawsze był troskliwym ojcem i mężem. To on wstawał w nocy do chorych dzieci, sprawdzał temperaturę i podawał coś do picia. Normalni faceci w takich sytuacjach spali w najlepsze zostawiając ten przywilej umęczonym matkom. Dzieci już dawno wyszły z domu, ale Marian nic a nic się nie zmienił, z tym tylko, że całą swoją troskę przelewał na Helę.

Wiosenne przesilenia i zawirowania z zimą, która zastąpiła wiosnę, sprawiły, że Hela poczuła paskudztwo, które nieproszenie wlazło w jej ciało. Ból w stawach i mięśniach, podwyższona temperatura dochodząca do trzydziestu ośmiu stopni i ból głowy. Nie było mowy o pójściu do lekarza, bo Hela najpierw walczy sama. Ciepły koc, wygodny dres, gorąca herbata z cytryną i polopiryna to jej oręż w walce z niemocą. 

Marian cichutko krążył po domu i czuwał. Dotykał dłonią jej rozpalonego czoła i policzków, a gdy miał wątpliwość to także ustami. Tak robił, gdy dzieci były małe, by upewnić się, że temperatura spada. Ten odruch kontroli  był bezwiedny  robił to w odstępie, co kilku minut. Hela była na tyle słaba, że nie miała siły protestować. 

Po dwóch dniach było widać, że Hela czuję się nieco lepiej i kryzys mija.

– Jak się czujesz? – dopytywał Marian.

– Znacznie lepiej.

–  Cieszę się. A jak głowa? Już nie boli?

– Teraz już nie – odpowiedziała Hela. – Wystarczyło, że przestałeś mnie co chwilę dotykać, a wszystko ustąpiło, jak ręką odjął.